Auteur/autrice : wpc_editor

04.12.16

HUBERT COUDURIER

L’élection de Donald Trump apparaît comme un encouragement aux mouvements populistes. Les regards seront déjà tournés, aujourd’hui, vers l’Autriche et l’Italie.

De notre envoyé spécial au Qatar. La 9e édition de la World Policy Conference lancée par Thierry de Montbrial, président de l’Ifri (lnstitut français des relations internationales), s’est achevée la semaine dernière au Qatar. Au menu des débats géopolitiques, les conséquences de l’élection de Donald Trump, tant sur les négociations commerciales que climatiques, la lutte antiterroriste, les relations avec la Russie ou la montée des périls en mer de Chine.

L’ancien ambassadeur de France à Washington, François Bujon de l’Estang, le dit : une politique de grands travaux outre-Atlantique relancera l’inflation et une hausse des taux d’intérêts dangereuse pour les pays lourdement endettés comme la France.

Au-delà d’un accord entre le chef de la Maison Blanche et la Russie sur la tête des Européens, l’élection de Donald Trump apparaît comme un puissant encouragement aux mouvements populistes. Or, plusieurs élections vont permettre de mesurer cette poussée, en particulier ce week-end, en Autriche, avec la présidentielle, et en Italie, avec le référendum. Puis, en mars, aux Pays-Bas, en mai, en France, et, en octobre, à l’occasion des législatives en Allemagne. L’ancien conseiller indien pour la sécurité nationale, Shivshankar Menon, loue l’amélioration de la relation américano-indienne et ne veut pas voir l’élection de Trump comme un défi : « La vraie menace réside dans la fragmentation des systèmes internationaux de libre-échange qui risque d’être pire que pendant la Guerre froide ». Selon lui, la situation en mer de Chine ne doit pas être réglée uniquement par Washington et Pékin, mais associer tous les pays de la région.

« On est hors jeu »

« Construire de nouvelles relations entre Trump et Poutine n’est pas forcément une mauvaise idée à court terme, et cela va engendrer un monde d’opportunités où l’équilibre des pouvoirs va s’accélérer », veut croire Vuk Jeremic, ancien conseiller du président de Serbie.

« Personne ne sait ce qui va se passer », me glisse l’ancien ambassadeur de Turquie en France, Hakki Halil, optimiste sur son pays malgré le coup d’État et les cours du pétrole erratiques : « On a quand même une croissance de 3 %, et la livre turque est stable ».

Laissons la conclusion à Hubert Védrine, l’ancien ministre des Affaires étrangères : « Obama parlait avec Merkel une fois par semaine. Hollande pas plus que Sarkozy n’ont réussi à s’entendre avec lui. Comme on a décroché économiquement, on est hors jeu, du côté de l’Italie plutôt que de l’Allemagne ».

01.12.16

Qatar believes in dialogue as the principal method in handling issues and disputes, and the ideal means of exchanging views in global political challenges, HE the Minister of State for Foreign Affairs Sultan bin Saad al-Muraikhi has said.
Addressing the 9th World Policy Conference, currently underway in Doha, the minister said the current global challenges are getting more complex every day, requiring more collective co-operation so as to achieve global peace.
The minister added that Qatar is an advocate of peace and believes in bringing people together regardless of their race, beliefs, languages and culture.
He said that people are all partners in the ownership of the planet and to protect it by tackling challenges and coming up with solutions and building human values.
The risks of instability and the absence of law anywhere affect states and societies, he said, adding that the effects of political conflicts and disputes as well extremism and the absence of the rule of law are no longer exclusive to a single place or culture.
HE al-Muraikhi said Qatar has worked through mediation to achieve stability in several areas of the world where conflicts and disputes are present.
Qatar has offered aid to countries going through post-conflict transitional periods and supported reform in many countries out of the belief that reconciliation and national settlements are the way towards stability and paving the way for the rule of law, he said.
The political instability in the Arab world is a source of concern for Qatar, the minister said, adding that the reasons differ from one country to another. He noted that the rule of law is always absent wherever there are ethnic or sectarian conflicts, extremist groups, tribal fanaticism, terrorism, and wars.
He said that whole nations get destroyed and peoples displaced, and hence, they flee under pressure to other areas such as Europe, creating other problems rather than solving the main one.
HE al-Muraikhi said that the absence of a solution to the Paleinian issue since 1948 did not make Palestinian refugees forget about their villages and cities, stressing that it is about time the international society recognises the right of an independent Palestinian state to exist with Jerusalem as its capital.
The 68-year-old conflict in Palestine is legal in nature, the minister said, adding that Israel continues to refuse to listen to international law and implement several Security Council resolutions. The consequent Israeli governments opted to use force and violence against the Palestinian people instead of addressing their legitimate demands that are backed by the international law.
As for Yemen, the Qatari minister said a coup occurred there against a legitimate elected government, which also means the issue is legal in nature, while the current war would have never happened if those who carried out the coup hadn’t violated the law that compels all sides to respect the legitimate government.
In Syria, al-Muraikhi said, peaceful demonstrations calling for reform and basic freedoms have turned into full-fledged war for five years because the regime refused to respect its own laws and human rights by listening to the demands of the people, opting instead to use military force against peaceful protesters.
The situation in all these countries as well as others calls for a review to the global stance towards them and whether enough has been done to stop the destruction and bring hope and stability back to these people, the minister said.
He added that the law has been violated in each of these cases, resulting in chaos, which can only be stopped through comprehensive national settlement and restoring the rule of law.
The minister of state for foreign affairs said that the political chaos that is created by some regional and international powers have led to the erosion of the sovereignty of weak states and their inability to defend the citizen’s right to a decent living. That is what is really happening in Iraq, Syria, Yemen, Libya and Palestine, and others, al-Muraikhi said.

(MENAFN – Gulf Times)

30.11.16

PRESS STATEMENT – FOR IMMEDIATE RELEASE

Calling upon all those who shared the dream and desire to see a world free from the yoke of extremism, the Global Movement of Moderates Foundation (GMMF) sought to galvanise into action a global movement that can stem its rise and influence by promoting the ideals, norms and values of moderation. This idea has resonated strongly among the members of the global community, with many world leaders having expressed their support for the movement over the years following its introduction. The unanimous agreement to hold moderation as an ASEAN value has further strengthened and extended the relevance of GMMF internationally.

Since the concept of moderation has been accepted as ASEAN value that promotes peace, security and development, subsequently the concept of moderation echoed throughout the globe and the United Nations such as resolution of conflicts, reconciliation, mediation, conflict prevention, post conflict and peace building, peace-making and sustainable development.

The recent news reporting on the conflict in Myanmar’s Rakhine State that had sent thousands of Rohingya Muslims fleeing across the border to Bangladesh and elsewhere in the world amid allegations of abuses by security forces is very alarming and in contradiction to GMMF’s efforts in promoting moderation amongst ASEAN nations as envisaged in the Langkawi Declaration signed on 27 August 2015.

The violence, the most serious bloodshed in Rakhine since hundreds were killed in communal clashes in 2012, has renewed international criticism that the Myanmar government has done too little to alleviate the plight of the Rohingya minority, who are denied citizenship and access to basic services.

GMMF, with due recognition of the region’s focus for dialogue, mutual respect and inclusiveness to bridge differences, seeks the Governments of ASEAN, particularly Myanmar in this case, to collectively utilize the role of diplomacy in seeking solutions to the issue and rebuild trust between communities.

In addition to my most recent international interventions at the World Policy Conference in Doha on November 22 highlighting the abuses faced by the Rohingyas, GMMF sends its deepest sympathies and prayers upon the Rohingya community and will pursue to further accentuate its people-to-people diplomacy endeavours in promoting the Langkawi Declaration on the issues of moderation within ASEAN and the global platforms.

Issued by:
Dato’ Dr. Nasharudin Mat Isa
Executive Chairman & Chief Executive Officer
Global Movement of Moderates Foundation

30.11.16

جواد بشارةقبل أن نبدأ تحليلنا هذا، ينبغي أن نشير إلى أننا ضد كافة أنواع الأنظمة الدكتاتورية والشمولية وأنظمة الحزب الواحد والحزب القائد والقائد الضرورة، كما كان الحال في العراق، وحاربناه في صفوف المعارضة العراقية طيلة أربعة عقود من المنفى، وبالتالي نعتبر نظام بشار الأسد، امتداداً لنظام والده حافظ الأسد، وهو نظام لا يختلف عن النظام العراقي بشيء إلا ببعض الجزئيات. فهو يحكم باسم حزب قومي شوفيني هو حزب البعث، ويفرض على الشعب سلطة قمعية ودكتاتورية دموية عنيفة، أقول ذلك تمهيداً لتفادي حدوث أي سوء فهم أو إلصاق تهم جزافية بي من قبل البعض بأننا ندافع عن نظام بشار الأسد الاستبدادي، بيد أن ما نقوم به إن هو إلا تحليل جيوستراتيجي محض لما يدور على الساحة السورية، دولياً وإقليماً ومحلياً.
كلنا يعرف اليوم أن ما يجري في سوريا ليس صراعاً سورياً سورياً بحت، بل هو صراع مسلح تقوم به تنظيمات مسلحة مختلفة ومتنوعة أيديولوجياً، بالنيابة عن هذه ة العظمى أم تلك، وهذه الدولة الإقليمية أو تلك. نعم من الإنصاف الإشارة إلى أن الساحة السورية شهدت في البداية سنة 2011، متأثرة بمجريات وانعكاسات أو تداعيات الربيع العربي وما حصل في تونس ومصر، حراكاً شعبياً بريئاً وسلمياً ضد نظام الحكم والمطالبة بإجراء إصلاحات فيه للخروج من الواقع الخانق الذي يضغط على رقاب أبناء الشعب بمختلف مكوناته. لكنه سرعان من تحول إلى صراع دموي مسلح بين العناصر الإسلاموية المسلحة التي خطفت حراك الشعب السلمي العلماني، وحولته إلى مواجهات مسلحة تعمل لحساب أجندات خارجية متنوعة ومتباينة الأهداف والنوايا. ولقد صب ذلك الانزلاق في خانة النظام وجاء لمصلحته لأنه كان يشهر مقولة الدفاع عن النفس ضد الإرهاب الإسلاموي المتمثل بتنظيمي داعش والقاعدة الإرهابيين، بل حتى يشاع أنه أطلق سراح المئات من الإرهابيين المعتقلين لكي يلتحقوا في صفوف التنظيمات الإرهابية الإسلاموية. فالتدخل، بكل أشكاله، كان واضحاً وجلياً وصريحاً في الكثير من الأحيان، ويسير وفق سياقات الصراع الدولي على النفوذ في منطقة الشرق الوسط بين أمريكا وحلفاؤها الغربيين من جهة وروسيا وبعض دول البريكس التي تعارض الهيمنة الأمريكية على المقدرات الدولية. فتركيا العضو في الحلف الأطلسي، والعربية السعودية الحليف الاستراتجي منذ عقود طويلة للولايات المتحدة الأمريكية والغرب، وقطر المحمية الأمريكية بامتياز، وإيران البعبع الخطير الذي نشأ بعد الثورة الإسلامية في أواخر سبعينات القرن الماضي وتحول إلى هاجس مرضي بالنسبة لدول الخليج، وهي قوة إقليمية ذات طموحات توسعية كذلك، كلها لعبت أدوراً سلبية في تأجيج وإدامة النزاع المسلح الدائر على الساحة السورية، ما يعني العمل وفق إستراتيجية المحاور والتحالفات البعيدة عن المصالح الوطنية السورية. بيد أن التغيرات التي طرأت وستطرأ لاحقاً في أعقاب انتخاب الشعبوي دونالد ترامب في أمريكا، وربما الليبرالي اليمين فرانسوا فيون في فرنسا، سوف تؤثر قطعاً على المعطيات السائدة والمتحكمة بالملف السوري حصراً. وها هو وزير خارجية قطر الشيخ محمد بن عبد الرحمن آل ثاني يصرح لرويتر في 26 نوفمبر بأن بلاده ستواصل مساعدة المتمردين السوريين مع أو بدون ترامب. أي أن قطر ستستمر برفد المتمردين السوريين بالسلاح والمال حتى لو أنهى دونالد ترامب مساهمة الولايات المتحدة الأمريكية في الجهود الدولية لصالح المتمردين السوريين حسب تعبيرات وزير الخارجية القطري. وهذا اعتراف صريح بأن هناك تدخلاً أمريكياً مباشراً وغير مباشر في الأزمة السورية في عهد باراك أوباما، وتدخل قطري صريح وعلني في الشؤون الداخلية السورية. كما أوضح الشيخ محمد بن عبد الرحمن آل ثاني أن قطر لاتنوي أن تأخذ لوحدها منفردة مبادرة تزويد المتمردين بالصواريخ المضادة للجو المحمولة على الأكتاف للدفاع ضد الطائرات السورية والروسية، فيتعين أن يؤخذ مثل هذا القرار على نحو جماعي كما شدد الوزير القطري. وبعودة سريعة إلى الماضي القريب، نتذكر أن الولايات المتحدة الأمريكية دعمت وسلحت تنظيم القاعدة الإرهابي بزعامة أسامة بن لادن إبان مرحلة الصراع ضد الاحتلال السوفياتي لأفغانستان وزودت قوات المعارضة الأفغانية الإسلاموية بمختلف تشكيلاتها، لا سيما القاعدة وطالبان، بصواريخ ستينغر المحمولة لصد هجمات الطيران السوفياتي آنذاك، ما يعني أنها تعرف مدى خطورة مثل هذه الأسلحة إذا ما وقعت بيد التنظيمات الإرهابية على غرار داعش والقاعدة. لذلك أعربت الولايات المتحدة عن قلقها من مثل هذه المبادرة القطرية لأنها تعرف مسبقاً خطر الجماعات الإرهابية الإسلاموية التي قد تصوب الصواريخ المضادة للجو إلى طائرات التحالف الدولي الذي يحارب اليوم تنظيم الدولة الإسلامية داعش في كل من سوريا والعراق. ومن المعروف أن قطر من أوائل مصادر الدعم والتمويل والتسليح للمعارضة السورية المسلحة المناوئة لنظام الأسد إلى جانب تركيا والعربية السعودية وكلها تعمل وفق خطة تشرف عليها وكالة المخابرات المركزية الأمريكية سي آي أ CIA، التي تقضي بتزويد المعارضة السورية المسلحة التي توصف بــ  » المعتدلة » بالأسلحة اللازمة وبالتدريب والتمويل وسوف يستمر هذا الدعم حتى لو سقطت حلب بيد قوات النظام المدعومة بالطيران الروسي حسب تصريح رئيس الدبلوماسية القطرية. يبدو أن الوزير القطري يرغب بتوجيه رسالة للرئيس الأمريكي الجديد دونالد ترامب، الذي صرح أنه يمكن أن يوقف المساعدات الأمريكية للمتمردين المسلحين السوريين في المعارضة  » المعتدلة » وتركيز الجهود ضد داعش بالتنسيق مع روسيا، وإن فحوى هذه الرسالة هو أن قطر ستستمر في السياسة التي رسمتها لها إدارة باراك أوباما، على أمل أن يغير ترامب وجهة نظره بعد أن تزوده مخابرات بلاده بالمعلومات الحقيقية عن الواقع السياسي والعسكري على أرض الميدان. حيث ردد وزير الخارجية القطري معزوفة أن نظام الأسد هو وقود داعش وذريعتها في البقاء والاستمرار وإن عنف قوات الأسد هو الذي يغذي عنف الجماعات المسلحة الإسلاموية المتطرفة والمتشددة وبالتالي يجب مهاجمة الأصل المتمثل بنظام الأسد على حد قول الوزير القطري. وبهذا الصدد نشر الصحفييان الفرنسييان جورج مالبرونو وكريستيان شينو كتاباً مثيراً للجدل لاقى رواجاً جماهيرياً منقطع النظير حيث نفذت طبعته الثالثة في غضون شهر تحت عنوان  » أعزاءنا الأمراء Nos très chers émirs، الذي يكشف دور قطر والعربية السعودية في تمويل التنظيمات الإرهابية كتنظيم النصرة الذي أصبح فيما بعد تحرير الشام وهو الواجهة السورية لتنظيم القاعدة الإرهابي الدولي الذي يقوده أيمن الظواهري اليوم خليفة أسامة بن لادن، كما يفضح بعض السياسيين الفرنسيين، من اليمين واليسار على حد سواء، واستجدائهم للمال القطري، على سبيل المثال النائب الاشتراكي نيكولا باي الذي طلب من سفير قطر في باريس دفع تكاليف عطلته مع زوجته، وجو ماري لوغون سكرتير دولة مكلف بالعلاقات مع البرلمان الذي اقنع القطريين أنه بمنصبه هذا يمكنه أن يضع النواب والسيناتورات من حزبه في قبضته والسيطرة على الأسئلة المطروحة على الحكومة خاصة تلك المعادية لقطر أو العكس لكنه لن يقوم بذلك مجاناً، وهذا نوع من الابتزاز الدبلوماسي، وهناك وزراء سابقون مثل رشيدة داتي ودومنيك دوفيلبان وجاك لانغ رئيس معهد العالم العربي الحالي ووزير الثقافة الفرنسي الأسبق والسيناتور من حزب الوسط ناتالي غوليه متهمون بتلقي أموال وهدايا ثمينة من دولة قطر، لكن أغلبهم أنكر ذلك وطالبوا بالإثباتات والدلائل فرد عليهم جورج مالبرونو أنها كلها موجودة في الكتاب وبالتفصيل والأرقام والتواريخ مثلما ذكر أسماء ممولي الإرهاب المقيمين في الدوحة وترعاهم وتحميهم مشيخة قطر والعائلة الحاكمة استنادا إلى اعترافات صريحة من قبل بعض المتهمين إلى جانب وثائق استخباراتية سرية حصل عليها المؤلفان في تحقيقهما الرائع هذا. وينبغي الإشارة إلى كتابهما السابق وهو  » دروب دمشق Les Chemins de Damas عن العلاقات السرية بين فرنسا وأجهزتها المخاباراتية والدبلوماسية مع النظام السوري خلال عقود عديدة ولقد صدرت قبل أيام الترجمة العربية لهذا الكتاب.
وبالتوازي مع ما أصاب العلاقات الأمريكية السعودية من برود إثر التوصل إلى الاتفاق النووي مع إيران، نشطت فرنسا ملفاتها الدبلوماسية مع دول الخليج وعلى رأسها المملكة العربية السعودية فلقد اقترب باريس أكثر من الرياض على أمل أن تغدو الشريك التجاري الأول للمملكة وحاولت التوقيع على عدة صفقات بحدود 10.7 مليار يورو أي ما يعادل 11.6 مليار دولار منها شراء 50 طائرة أيرباص، ولقد نجحت الشركات الفرنسية بيع ما قيمته20 مليار يورو للعربية السعودية منذ العام 2012، ومع ذلك شدد المؤلفان على فشل الدبلوماسية الفرنسية في عهد لورن فابيوس التي لم تكن بمستوى التمنيات. والحال أن العربية السعودية وقطر ومعهما فرنسا طالبوا برحيل بشار الأسد وإطاحة نظامه، ولكن لم تكن لدى الدول الثلاثة نفس الأهداف على الأرض ولا نفس السبل والوسائل ولا نفس الحلفاء المحليين. فالدول الخليجية كانت تهتم بالحد من تنامي نفوذ طهران المتعاون مع النظام العلوي السوري أكثر من اهتمامها بإرساء الديموقراطية الحقيقية في سوريا لأنها ابعد ما تكون عن الديموقراطية. أما فرنسا فقد غضت النظر عن تفاقم الديناميكية الإسلاموية وهيمنتها على المعارضة السورية المسلحة وتجاهل الدور الذي لعبته المخابرات الخليجية، فلم تنفع تحذيرات المخابرات الفرنسية DGSE، ولا تقارير وتحليلات كبار موظفي وخبراء وزارة الخارجية الفرنسية من دفع الحكومة الفرنسية إلى اتخاذ مواقف أكثر حزماً وصرامة تجاه الانتهاكاك والخروقات للشرعية الدولية التي تقوم بها دول الخليج فيما يتعلق بالملف السوري رغم معرفتها منذ خريف 2012 بعمليات التمويل والتجهيز بالسلاح وتسهيل مرور المتطوعين والمقاتلين والخبراء والمستشارين والمدربين والعملاء إلى سوريا عبر الأراضي التركية وبالتعاون مع نظام رجب طيب ردوغان وبتمويل خليجي وذكر المؤلفان جورج مالبرونو وكريتسان شينو قضية المدعو عبد الرحمن النعيمي الذي وصفته وزارة الخزانة الأمريكية كأحد أكبر الممولين للمنظمات الإرهابية التي تحارب النظام في سوريا وتزويده بالمعدات التكنولوجية المتطورة حيث قام بتحويل ما لا يقل عن 600000 دولار للمدعو أبو خالد السوري مبعوث زعيم تنظيم القاعدة الإرهابي أيمن الظواهري. وفي السياق ذاته، وبمبادرة من المعهد الفرنسي للعلاقات الدولية إيفري l’Institut français des relations internationales، IFRI، تم تنظيم مؤتمر دولي عن السياسة الخارجية World Policy Conference (WPC)، في الدوحة في قطر وكرست طاولتين مستديرتين لدراسة الوضع المتفجر في الشرق الأوسط ومخاطره، من 20 إلى 22 نوفمبر 2016 ووجهت أصابع الاتهام للنظام السوري باعتباره المسؤول الأول والرئيسي عن نشوب الحرب الأهلية في سوريا وضرورة تنظيم عمل جماعي متعدد الجوانب والبحث في الجذور الحقيقية العميقة للمشاكل التي تعصف بالشرق الأوسط. ولقد سبق للرئيس الأمريكي المنتهية ولايته باراك أوباما أن صرح بأن بشار الأسد فقد شرعيته بسبب المذابح التي ارتكبها بحق شعبه، وطالب المؤتمر بلسان رئيس الوزراء السوري السابق المنشق عن النظام رياض حجاب، بتشكيل حكومة انتقالية مؤقتة لا تضم من تلطخت أيديهم بدماء الشعب السوري، ويعني بذلك بشار الأ سد، بغية التوصل بالطرق السلمية والديموقراطية إلى نظام سياسي ديموقراطي تعددي، مناشداً المجتمع الدولي بالتدخل لفرض وقف ملزم لإطلاق النار وإيصال المساعدات الإنسانية للسكان المدنيين المحاصرين في مواقع القتال. وبهذا الخصوص صرح وزير الخارجية الفرنسي الحالي ورئيس الوزراء الفرنسي السابق جون مارك آيرو بأن من الخطأ المراهنة على بشار الأسد للتخلص من داعش فذلك سيكون خطأً اخلاقياً واستراتيجياً، بعد أن استعرض الظروف الدولية ومدى تأثير الإرهاب على الوضع في سوريا، وقال أنه لا داعش ولا النظام السوري يحترمان حقوق الإنسان وأدان الإثنين بنفس المستوى وفي نفس الوقت كما أدان عمليات القصف الوحشي على المدنيين في حلب، كما شدد على وجوب تشجيع إيران لكي تصبح عضواً فاعلاً ومسؤولاً في المنطقة وليس مصدراً للتخريب، وشدد على أن استقرار المنطقة يمر عبر إيجاد حل للقضية الفلسطينية. ولقد اعترض رئيس الدبلوماسية الفرنسية على تحليلات بعض الأطراف في الغرب، ومنهم مرشح اليمين والوسط للرئاسة فرانسوا فيون، بأن الوضع الحالي في سوريا يستدعي الاختيار بين داعش ونظام الأسد وإن الأولية هي للتخلص من داعش وبأسرع وقت حتى لو أدى ذلك للتنسيق مؤقتاً مع نظام بشار السد وقواته التي تقاتل داعش على الأرض. وفي نفس الوقت أعرب عن معارضته لمشاريع تقسيم سوريا على أساس ديني وعرقي ومذهبي أو طائفي. بقي أن نعرف أن خارطة القوى المتصارعة عسكرياً على الساحة السورية هي، من جهة، قوات النظام السوري النظامية تساندها قوات من حزب الله اللبناني وخبراء ومستشارين روس وإيرانيين على الأرض وطائرات روسية في الجو وبعض المتطوعين ممن تسميهم الأوساط الإعلامية بالشبيحة ومتطوعين آخرين من مختلف الدول العربية، وقات حماية الشعب الكردي التي تحارب داعش، وكلهم يقاتلون إلى جانب قوات النظام، ومن جهة أخرى، هناك مقاتلي داعش الإرهابية ومقاتلي جبهة النصرة أي القاعدة السورية والجيش الحر وقوات تركية دخلت إلى داخل الأراضي السورية لمحاربة الأكراد بحجة المشاركة في قوات التحالف الدولي لمحاربة داعش ومجموعة من القوات الخاصة الغربية والخليجية وعدد من المستشارين والخبراء الأجانب والعرب الخليجيين، الذين يقدمون الدعم والتدريب والمشورة إلى قوات المعارضة السورية المسلحة بكافة أصنافها وانتماءاتها.

29.11.16

Fondée en 2008, la World Policy Conference (WPC) est une organisation indépendante qui a pour objectif de contribuer à améliorer la gouvernance dans tous ses aspects, afin de promouvoir un monde plus ouvert, plus prospère, plus juste et respectueux de la diversité des États et des nations. Sa réunion annuelle, de dimension humaine, rassemble des personnalités de haut niveau originaires des cinq continents, dirigeants politiques et économiques, représentants de la société civile, chercheurs et journalistes, dans un climat de confiance et un esprit de tolérance, pour réfléchir, débattre et proposer des solutions constructives aux grands enjeux régionaux et internationaux.

 

Lundi 21 novembre, Jean Yves Le Gall, Président du CNES, est intervenu sur le sujet « Space as a Major Technological and Governance Adventure ». Il a rappelé le rôle de l’espace dans la vie de tout un chacun et a développé les cinq domaines d’intervention du CNES : Ariane, les sciences, l’observation, les télécommunications et la défense.

 

Il est revenu sur les changements profonds que connait actuellement le secteur spatial avec d’une part, l’émergence de nouvelles puissances spatiales qui se distinguent par l’importance et la diversité de leurs efforts et d’autre part, l’apparition du NewSpace aux États-Unis, qui met en oeuvre de nouveaux acteurs et de nouvelles activités avec des méthodes et des approches innovantes.

Enfin, il a précisé les trois défis majeurs à relever. Tout d’abord, celui de l’innovation qui devient juste cruciale dans le contexte décrit précédemment.

 

Ensuite, celui du climat et le rôle des satellites dans la lutte contre le changement climatique, notamment pour mesurer les émissions de gaz à effet de serre et le niveau des eaux ; il a en particulier rappelé que, en plus d’observer 26 des 50 variables climatiques essentielles, les satellites se révèlent être un atout hors normes pour l’étude et la préservation du climat. Enfin, le défi de l’exploration, en particulier de Mars qui devient « The New Frontier » du secteur avec la multiplication des projets issus des agences spatiales et des industriels historiques de l’espace et où l’Europe est présente avec le projet ExoMars et la participation du CNES à Insight et Mars 2020.

 

Pour conclure, le Président du CNES a rappelé l’étonnant ratio qui caractérise l’économie du spatial, à savoir que pour un euro investi, 20 euros sont générés. Le spatial est le seul secteur à ce jour à produire autant de retombées économiques, une vraie bonne raison de poursuivre les efforts en sciences, nouvelles technologies et protection du climat, mais aussi d’être l’élément clé du monde multimédia d’aujourd’hui et de le rester.

28.11.16

Dla Kataru organizowanie konferencji międzynarodowych to może nie tyle sport narodowy, ile powód do prestiżu i zwiększenia roli w polityce międzynarodowej tego małego, ale niezwykle bogatego państwa. Gdy w ostatnich dniach tam byłem, odbywały się aż trzy: World Policy Conference, na którą byłem zaproszony jako mówca, druga na temat terroryzmu i wreszcie seminarium ekspertów NATO. 

Najważniejszą z nich była ta, której w tym roku motywem przewodnim było „Global Governance”, czyli „światowe zarządzanie”. Konferencje z cyklu WPC (World Policy Conference) odbywają się corocznie, zawsze na innym kontynencie. Poprzednia miała miejsce w 2015 r. w Montreux w Szwajcarii, ale wcześniej gościła choćby w Seulu, Paryżu czy – dwukrotnie – w marokańskim Marrakeszu. Jej pomysłodawcą i głównym organizatorem jest Thierry de Montbrial, francuski uczony, autor 20 książek, doktor honoris causa dziewięciu uczelni, niegdyś pierwszy dyrektor departamentu polityki planowania MSZ Francji (jeszcze w latach 70.). Konferencje te co roku goszczą polityków z kilku kontynentów, ale też naukowców, ekspertów, menedżerów, biznesmenów, dziennikarzy i specjalistów PR. Zawsze są okazją nie tylko do wymiany poglądów, ale również, a może przede wszystkim, do lobbowania interesów własnego kraju przez goszczących tam aktualnych czy byłych premierów czy ministrów.

Być – w interesie Polski

Lista polityków i innych VIP-ów, którzy wystąpili w stolicy Kataru, Dausze (arabska nazwa: Ad-Dauha), w hotelu Sheraton jest długa. Są na niej nazwiska zarówno tych, którzy już zapisali swój rozdział w politycznej historii swoich państw i kontynentów, jak i ci, którzy wciąż go zapisują. Do tych ostatnich na pewno należy minister spraw zagranicznych Francji Jean Marc Ayrault, premier Kataru szejk Abdullah bin Naser bin Khalifa Al-Thani czy główny negocjator Palestyny w rozmowach na temat niepodległości tego narodu Saeb Erekat albo specjalny wysłannik Pekinu na Bliski Wschód Ksiao-szeng Gong. Do tych pierwszych zaliczyć trzeba byłych premierów, a byli nimi: Australii – Kevin Ruud, Turcji (jeszcze w tym roku) Ahmet Davutoğlu, Finlandii – Mari Kiviniemi (obecnie pełniąca funkcję zastępcy sekretarza generalnego OECD), Syrii – Riad Hijab, a także ekswicepremier Turcji – Ali Babacan. Byli także eksministrowie: spraw zagranicznych Hiszpanii – Miquel Angel Moratinos, Francji – Hubert Vedrine oraz Serbii – Vuk Jeremić (były przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego ONZ), Korei Południowej – Jim Sung-Joon i Senegalu – szejk Tidiane Gadio, minister sprawiedliwości Indii Ashwani Kumar, handlu Korei – Bark Tae ho, finansów i strategii tego samego kraju – Hur Kjung-Wook, finansów Rumunii – Daniel Dajanu (obecnie członek zarządu Banku Narodowego w Bukareszcie).

Ta bardzo długa wyliczanka, niemal książka telefoniczna, tyle że bez numerów telefonów, była niezbędna, aby uprzytomnić czytelnikom, jak znaczące i szerokie jest spektrum geograficzno-polityczne World Policy Conference. Dlatego warto tam być. Nie tylko po to, aby oficjalnie zabrać głos, ale także – czy może przede wszystkim – aby „robić swoje” na rzecz własnej ojczyzny w kuluarach, bo na tego typu konferencjach tak naprawdę to one są najważniejsze.

Media establishmentu w natarciu

Znaczący był udział mediów globalnych. W agendzie znalazł się „mój” panel z udziałem, poza mną, przewodniczących komisji spraw zagranicznych: Republiki Federalnej Niemiec – Norberta Roettgena oraz Francji – Elisabeth Guigou. Moderatorem tego „Trójkąta Weimarskiego” na katarskiej ziemi był szef biura w Londynie „The New York Timesa” Steven Erlanger. Był też reprezentujący „The Economist” John Andrews oraz Jim Hoagland z „The Washington Post”. Warto zwrócić uwagę, że wszystkie te media mają charakter liberalny lub liberalno-lewicowy. Wszystkie w praktyce, także starający się nieskutecznie ubierać w szaty bezstronności brytyjski prestiżowy „The Economist” w amerykańskiej kampanii wyborczej stały się tubą Hillary Clinton. Tym bardziej warto wykorzystać okazję do konfrontowania ich z rzeczywistością społeczno-polityczną, choćby w kontekście Polski. Liczba stereotypów, mitów, półprawd i kłamstw na temat naszego kraju dawno w mediach krajów anglosaskich przekroczyła „barierę dźwięku”. Trzeba wszakże przyznać, że media w USA i Wielkiej Brytanii są i tak w tej kwestii mniej agresywne niż te niemieckie. W tych nad Renem i Szprewą od początku powstania rządu Prawa i Sprawiedliwości ukazało się już dobrze ponad 1000 (sic!) publikacji atakujących Polskę.

Warto też podkreślić silną i dość naturalną, skoro głównym sprawcą konferencji jest Francuz Thierry de Montbrial, obecność mediów znad Sekwany. Moderatorami byli np. znany dziennikarz i korespondent wojenny „Le Figaro” Renaud Girard czy szefowa działu zagranicznego „Les Echos”, Virginie Robert. W specjalnej debacie na temat terroryzmu wziął udział szef Al Arab News Channel z Arabii Saudyjskiej Jamal Khashoggi. Skądinąd towarzyszył mu tam jedyny rosyjski akcent podczas całej trzydniowej World Policy Conference, czyli Siergiej Karaganow, związany z Putinem honorowy przewodniczący rzekomo pozarządowej Rady Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Rosji. Publicznie nie krył zresztą swojego niezadowolenia z powodu obowiązującej w Katarze prohibicji… Nikogo wszak tym nie zaskoczył. W panelu tym jako pierwszy zabrał głos szef centrum antyterrorystycznego ONZ Jehangir Khan, a o doświadczeniach Indii w walce z terroryzmem opowiadał gubernator stanu Zachodni Bengal Mayankote Kelath Narayanan.

Globalizacja i lobbing

Dodajmy też bardzo mocny komponent dyplomatyczny, reprezentowany przez ważnych – bo w ważnych krajach rezydujących – ambasadorów najistotniejszych państw. Na liście dyplomatów są m.in: ambasador Francji w USA François Bujon de l’Estang; były ambasador Wielkiej Brytanii w USA, członek Izby Lordów – John Kerr; były ambasador Japonii w USA – Ichiro Fujisaki. Ten mocny „komponent” dyplomatów przez lata akredytowanych w Waszyngtonie był oczywisty: wszyscy oni wzięli udział w debacie zatytułowanej nieco przewrotnie „Post-American Election”.

Trzeba odnotować aktywną obecność – prowadzenie dwóch debat – byłego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (a wcześniej szefa Banku Narodowego Francji) Jeana-Claude’a Tricheta. Spikerem był również główny negocjator umowy handlowej Unia Europejska–Korea Południowa, obecnie szerpa przy szczytach G-20 – Lee Hye-Min. Skądinąd Azja, rosnąca światowa siła w wymiarze przecież nie tylko gospodarczym, ale i politycznym, miała bardzo silną reprezentację, zarówno gdy chodzi o szefów koncernów, jak i dyplomatów, naukowców i w jakiejś mierze polityków.

No, właśnie. Tego typu konferencje zawsze ściągają przedstawicieli globalnych czy międzynarodowych korporacji, które mniej lub bardziej (rola kuluarów) starają się o kontakty z czołowymi politykami i urzędnikami (zarówno na szczeblu poszczególnych krajów, jak i organizacji międzynarodowych). Nie będę wymieniał bardzo długiej listy obecnych tam firm, choć niektórzy z nich, zabierając głos, przedstawiali niesłychanie interesujące perspektywy rozwoju techniki, zwłaszcza w zakresie komunikacji międzyludzkiej (np. Francuzi). Nie wymieniam nazw korporacji, aby nie zostać posądzonym o lobbowanie. Odnotuję tylko jakże swojsko brzmiące nazwisko pana Paszkiewicza, wiceprezydenta globalnej korporacji Total, naszego rodaka urodzonego w Argentynie (stąd imię Ladislas, czyli po naszemu Władysław).

Dodać też należy reprezentację międzynarodowych instytucji finansowych, jak chociażby Massuda Ahmeda, który zajmuje się w IMF Bliskim Wschodem i Azją Środkową (choć, na miły Bóg, nie wiem, co skłoniło szefów IMF-u, aby do jednego worka wrzucić Izrael z Mongolią i Turkmenistanem?). Dobrze jest odnotować również aktywną obecność byłego sekretarza generalnego OECD Donalda Johnstona.

Rząd światowy? Bez szans

Tematem tegorocznej WPC w Dausze było światowe zarządzanie. Pomysł kontrowersyjny, bo w świecie tak różnych interesów realnie myśleć o jednym ośrodku decyzyjnym nie sposób. Zwłaszcza w kontekście Brexitu i wyniku wyborów prezydenckich w USA. Gdyby bowiem istniał rząd światowy (niektórzy twierdzą, że istnieje…), to na pewno byłby przeciwny, tak jak był istniejący przecież światowy establishment, zarówno wyjściu Wielkiej Brytanii z UE, jak i wyborowi Donalda Trumpa na 45. lokatora Białego Domu. Myślę więc, że były premier Turcji Ahmet Davutoğlu (jeszcze w tym roku był „numerem dwa” w tym coraz ważniejszym państwie) zupełnie nie miał racji, gdy w swoim wystąpieniu na inaugurację katarskiej konferencji upatrywał szansy w global governance jako instrumencie zapobiegania i rozwiązywania konfliktów. To raczej wishful thinking – myślenie życzeniowe.

Jakie konkluzje płyną z kolejnego szczytu World Policy Conference w Katarze? Po pierwsze, warto bywać tam, gdzie spotykają się wpływowi ludzie z krzyżujących się, co nieuniknione, środowisk polityki, dyplomacji, światowego ładu (albo nieładu) korporacyjnego, nauki, świata ekspertów i analityków, wreszcie wpływowych mediów. Po drugie, obecność taka, w przyszłości, gdy chodzi o stronę polską, musi mieć charakter nie tylko spontaniczny i ograniczony do indywidualnych, „partyzanckich” inicjatyw, ale przemyślany, wcześniej zorganizowany i reprezentatywny dla świata polskiej polityki oraz polityki i biznesu, zarówno państwowego, jak prywatnego. Warto przygotować się zatem do następnej WPC, która odbędzie się jesienią 2017 r. w Maroku, w historycznym, niepowtarzalnym mieście Marrakesz (stąd zresztą obecność na World Policy Conference w Katarze i to jako jednego z pierwszych mówców Joussefa Amrani, reprezentującego królewski rząd Maroka). Po trzecie wreszcie, być może warto, aby taką konferencję w przyszłości zorganizować w naszym kraju. Byłaby to bowiem okazja do promocji Polski w świecie, a także zmiany nieprawdziwych, niekorzystnych opinii, które pokutują na świecie, a które są reakcją na powstanie rządu reprezentującego polską rację stanu, a niebędącego „potakiwaczem” wobec bliższych czy dalszych potęg.

Zwiększenie międzynarodowej roli Rzeczypospolitej dokonać się może także, choć może nie głównie, podczas tego typu „szczytów” i konferencji.

Autor: Ryszard Czarnecki

28.11.16

Dla Kataru organizowanie konferencji międzynarodowych to może nie tyle sport narodowy, co powód do prestiżu i zwiększenia roli w polityce międzynarodowej tego małego, ale niezwykle bogatego państwa. W czasie, gdy tam w ostatnich dniach byłem odbywały się aż trzy: World Policy Conference, na którą byłem zaproszony jako mówca, druga na temat terroryzmu i wreszcie seminarium ekspertów NATO. Najważniejszą z nich była ta, której w tym roku motywem przewodnim było „Global Governance” czyli „światowe zarządzanie”. Konferencje z cyklu WPC (World Policy Conference) odbywają się corocznie, zawsze na innym kontynencie. Poprzednia miała miejsce w 2015 roku w Montreux, w Szwajcarii, ale wcześniej gościła ona choćby w Seulu, Paryżu czy – dwukrotnie ‒ w marokańskim Marakeszu. Jej pomysłodawcą i głównym organizatorem jest Thierry de Montbrial, francuski uczony, autor 20 książek, doktor honoris causa 9 uczelni, niegdyś pierwszy dyrektor departamentu polityki planowania MSZ Francji (jeszcze w latach 1970). Konferencje te co roku goszczą polityków z kilku kontynentów, ale też naukowców, ekspertów, menedżerów, biznesmenów, dziennikarzy i specjalistów PR. Zawsze są okazją nie tylko do wymiany poglądów, ale również, a może przede wszystkim do lobbowania interesów własnego kraju przez goszczących tam aktualnych czy byłych premierów czy ministrów.

Być – w interesie Polski

Lista polityków i innych VIPs (skrót od: Very Important Persons), którzy wystąpili w stolicy Kataru, Dosze (arabska nazwa: Ad-Dauha), w hotelu Sheraton jest długa. Są na niej nazwiska zarówno tych, którzy już zapisali swój rozdział w politycznej historii swoich państw i kontynentów, jak i ci, którzy wciąż go zapisują. Do tych ostatnich na pewno należy minister spraw zagranicznych Francji Jean Marc Ayrault, premier Kataru szejk Abdullah bin Naser bin Khalifa Al-Thani czy główny negocjator Palestyny w rozmowach na temat niepodległości tego narodu Saeb Erekat albo specjalny wysłannik Pekinu na Bliski Wschód Ksiao-szeng Gong. Do tych pierwszych zaliczyć trzeba byłych premierów, a byli nimi: Australii Kevin Ruud, Turcji (jeszcze w tym roku) Ahmet Davutoglu, Finlandii Mari Kiviniemi – obecnie pełniąca funkcję zastępcy sekretarza generalnego OECD; Syrii Riad Hijab, a także ekswicepremier Turcji Ali Babacan. Byli także eksministrowie: spraw zagranicznych Hiszpanii Miquel Angel Moratinos, Francji Hubert Vedrine oraz Serbii Vuk Jeremic (były przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego ONZ), Korei Południowej Jim Sung-Joon i Senegalu szejk Tidiane Gadio, minister sprawiedliwości Indii Ashwani Kumar, handlu Korei Bark Tae ho, finansów i strategii tego samego kraju Hur Kjung-Wook; finansów Rumunii Daniel Dajanu (obecnie członek zarządu Banku Narodowego w Bukareszcie).

Ta bardzo długa wyliczanka, niemal książka telefoniczna, tyle że bez numerów telefonów była niezbędna, aby uprzytomnić Czytelnikom, jak znaczące i szerokie jest spektrum geograficzno-polityczne World Policy Conference. Dlatego warto tam być. Nie tylko po to, aby oficjalnie zabrać głos, ale także ‒ czy może przede wszystkim ‒ aby „robić swoje” na rzecz własnej ojczyzny w kuluarach, bo na tego typu konferencjach tak naprawdę to one są najważniejsze.

Media establishmentu w natarciu

Znaczący był udział mediów globalnych. W agendzie znalazł się „mój” panel z udziałem, poza mną, przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych: Republiki Federalnej Niemiec ‒ Norbert Roettgen oraz Francji Elisabeth Guigou. Moderatorem tego „Trójkąta Weimarskiego” na katarskiej ziemi był szef biura w Londynie „The New York Timesa” Steven Erlanger. Był też reprezentujący „The Economist” John Andrews oraz Jim Hoagland z „The Washington Post”. Warto zwrócić uwagę, że wszystkie te media mają charakter liberalny lub liberalno-lewicowy. Wszystkie w praktyce, także starający nieskutecznie ubierać się w szaty bezstronności brytyjski prestiżowy „The Economist” w amerykańskiej kampanii wyborczej stały się tubą Hilary Clinton. Tym bardziej warto wykorzystać okazję do konfrontowania ich z rzeczywistością społeczno-polityczną, choćby w kontekście Polski. Ilość stereotypów, mitów, półprawd i kłamstw na temat naszego kraju dawno w mediach krajów anglosaskich przekroczyła „barierę dźwięku”. Trzeba wszakże przyznać, że media w USA i Wielkiej Brytanii są i tak w tej kwestii mniej agresywne niż te niemieckie. W tych nad Renem i Szprewą od początku powstania rządu Prawa i Sprawiedliwości ukazało się już dobrze ponad 1000 (sic!) publikacji atakujących Polskę.

Warto też podkreślić silną i dość naturalną, skoro głównym sprawcą konferencji jest Francuz Thierry de Montbrial, obecność mediów znad Sekwany. Moderatorami byli np. znany dziennikarz i korespondent wojenny „Le Figaro” Renaud Girard czy szefowa działu zagranicznego „Les Echos”, Virginie Robert. Ale choćby w specjalnej debacie na temat terroryzmu wziął udział szef Al Arab News Channel z Arabii Saudyjskiej Jamal Khashoggi. Skądinąd towarzyszył mu tam jedyny rosyjski akcent podczas całej trzydniowej World Policy Conference czyli Siergiej Karaganow, związany z Putinem honorowy przewodniczący rzekomo pozarządowej Rady Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Rosji. Publicznie nie krył zresztą swojego niezadowolenia z powodu obowiązującej w Katarze prohibicji… Nikogo wszak tym nie zaskoczył. W panelu tym jako pierwszy zabrał głos szef centrum antyterrorystycznego ONZ Jehangir Khan, a o doświadczeniach Indii w walce z terroryzmem opowiadał gubernator stanu Zachodni Bengal Mayankote Kelath Narayanan.

Globalizacja i lobbing…

Dodajmy też bardzo mocny komponent dyplomatyczny, reprezentowany przez ważnych ‒ bo w ważnych krajach rezydujących ‒ ambasadorów najistotniejszych państw. Na liście dyplomatów są, m.in: ambasador Francji w USA Francois Bujon de l’Estang; były ambasador Wielkiej Brytanii w USA, członek Izby Lordów, John Kerr; były ambasador Japonii w USA Ichiro Fujisaki. Ten mocny „komponent” dyplomatów przez lata akredytowanych w Waszyngtonie był oczywisty: wszyscy oni wzięli udział w debacie zatytułowanej nieco przewrotnie „Post-American Election”.

Trzeba odnotować aktywną obecność ‒ prowadzenie dwóch debat ‒ byłego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (a wcześniej szefa Banku Narodowego Francji) Jeana-Claude’a Tricheta. Speakerem był również główny negocjator umowy handlowej Unia Europejska ‒ Korea Południowa, obecnie sherpa przy szczytach G-20 Lee Hye-Min. Skądinąd Azja, rosnąca światowa siła w wymiarze przecież nie tylko gospodarczym, ale i politycznym miała bardzo silną reprezentację, zarówno gdy chodzi o szefów koncernów, jak i dyplomatów, naukowców i w jakiejś mierze polityków.

No, właśnie. Tego typu konferencje zawsze ściągają przedstawicieli globalnych czy międzynarodowych korporacji, które mniej lub bardziej (rola kuluarów) starają się o kontakty z czołowymi politykami i urzędnikami (zarówno na szczeblu poszczególnych krajów, jak i organizacji międzynarodowych). Nie będę wymieniał bardzo długiej listy obecnych tam firm, choć niektórzy z nich, zabierając głos, przedstawiali niesłychanie interesujące perspektywy rozwoju techniki, zwłaszcza w zakresie komunikacji międzyludzkiej (np. Francuzi). Nie wymieniam nazw korporacji, aby nie zostać posądzonym o lobbowanie. Odnotuję tylko jakże swojsko brzmiące nazwisko pana Paszkiewicza, wiceprezydenta globalnej korporacji Total, naszego rodaka urodzonego w Argentynie (stąd imię Ladislas, czyli po naszemu Władysław).

Dodać też należy reprezentację międzynarodowych instytucji finansowych jak chociażby Massuda Ahmeda, który zajmuje się w IMF Bliskim Wschodem i Azją Środkową (choć, na miły Bóg, nie wiem co skłoniło szefów IMF, aby do jednego worka wrzucić Izrael z Mongolią i Turkmenistanem?). Dobrze odnotować również aktywną obecność byłego sekretarza generalnego OECD Donalda Johnstona.

Rząd światowy? Bez szans

Tematem tegorocznej WPC w Ad-Dauha (Dosze) było światowe zarządzanie. Pomysł kontrowersyjny, bo w świecie tak różnych interesów realnie myśleć o jednym ośrodku decyzyjnym niesposób. Zwłaszcza w kontekście Brexitu i wyniku wyborów prezydenckich w USA. Gdyby bowiem istniał rząd światowy (niektórzy twierdzą, ze istnieje…) to na pewno byłby przeciwny, tak jak był istniejący przecież światowy establishment -i wyjściu Wielkiej Brytanii z UE, jak i wyborowi Donalda Trumpa na 45. lokatora Białego Domu. Myślę więc, że były premier Turcji Ahmet Davutoglu (jeszcze w tym roku był „numerem dwa” w tym coraz ważniejszym państwie) zupełnie nie miał racji, gdy w swoim wystąpieniu na inaugurację katarskiej konferencji upatrywał szansy w global governance jako instrumencie zapobiegania i rozwiązywania konfliktów. To raczej wishful thinking – myślenie życzeniowe.

Jakie konkluzje płyną z kolejnego szczytu World Policy Conference w Katarze?Po pierwsze, warto bywać tam, gdzie spotykają się wpływowi ludzie z krzyżujących się, co nieuniknione, środowisk polityki, dyplomacji, światowego ładu (albo nieładu) korporacyjnego, nauki, świata ekspertów i analityków, wreszcie wpływowych mediów. Po drugie obecność taka, w przyszłości, gdy chodzi o stronę polską, musi mieć charakter nie tylko spontaniczny i ograniczony do indywidualnych, „partyzanckich” inicjatyw, ale przemyślany, wcześniej zorganizowany i reprezentatywny dla świata polskiej polityki i polityki i biznesu, zarówno państwowego, jak prywatnego. Warto przygotować się zatem do następnejWPC, która odbędzie się jesienią 2017 roku w Maroku, w historycznym, niepowtarzalnym mieście Marakesz (stąd zresztą obecność na World Policy Conference w Katarze i to jako jednego z pierwszych mówców Joussefa Amrani, reprezentującego królewski rząd Maroka.). Po trzecie wreszcie, być może warto, aby taką konferencję w przyszłości zorganizować w naszym kraju. Byłaby to bowiem okazja do promocji Polski w świecie, a także zmiany nieprawdziwych, niekorzystnych opinii, które pokutują na świecie, a które są reakcją na powstanie rządu reprezentującego polską rację stanu, a nie będącego „potakiwaczem” wobec bliższych czy dalszych potęg.

Zwiększenie międzynarodowej roli Rzeczpospolitej dokonać się może także, choć może nie głównie, podczas tego typu „szczytów” i konferencji.

*tekst ukazał się w „Gazecie Polskiej Codziennie” (28.11.2016)

28.11.16

Dla Kataru organizowanie konferencji międzynarodowych to może nie tyle sport narodowy, co powód do prestiżu i zwiększenia roli w polityce międzynarodowej tego małego, ale niezwykle bogatego państwa. W czasie, gdy tam w ostatnich dniach byłem odbywały się aż trzy: World Policy Conference, na którą byłem zaproszony jako mówca, druga na temat terroryzmu i wreszcie seminarium ekspertów NATO. Najważniejszą z nich była ta, której w tym roku motywem przewodnim było „Global Governance” czyli „światowe zarządzanie”. Konferencje z cyklu WPC (World Policy Conference) odbywają się corocznie, zawsze na innym kontynencie. Poprzednia miała miejsce w 2015 roku w Montreux, w Szwajcarii, ale wcześniej gościła ona choćby w Seulu, Paryżu czy – dwukrotnie ‒ w marokańskim Marakeszu. Jej pomysłodawcą i głównym organizatorem jest Thierry de Montbrial, francuski uczony, autor 20 książek, doktor honoris causa 9 uczelni, niegdyś pierwszy dyrektor departamentu polityki planowania MSZ Francji (jeszcze w latach 1970). Konferencje te co roku goszczą polityków z kilku kontynentów, ale też naukowców, ekspertów, menedżerów, biznesmenów, dziennikarzy i specjalistów PR. Zawsze są okazją nie tylko do wymiany poglądów, ale również, a może przede wszystkim do lobbowania interesów własnego kraju przez goszczących tam aktualnych czy byłych premierów czy ministrów.

Być – w interesie Polski

Lista polityków i innych VIPs (skrót od: Very Important Persons), którzy wystąpili w stolicy Kataru, Dosze (arabska nazwa: Ad-Dauha), w hotelu Sheraton jest długa. Są na niej nazwiska zarówno tych, którzy już zapisali swój rozdział w politycznej historii swoich państw i kontynentów, jak i ci, którzy wciąż go zapisują. Do tych ostatnich na pewno należy minister spraw zagranicznych Francji Jean Marc Ayrault, premier Kataru szejk Abdullah bin Naser bin Khalifa Al-Thani czy główny negocjator Palestyny w rozmowach na temat niepodległości tego narodu Saeb Erekat albo specjalny wysłannik Pekinu na Bliski Wschód Ksiao-szeng Gong. Do tych pierwszych zaliczyć trzeba byłych premierów, a byli nimi: Australii Kevin Ruud, Turcji (jeszcze w tym roku) Ahmet Davutoglu, Finlandii Mari Kiviniemi – obecnie pełniąca funkcję zastępcy sekretarza generalnego OECD; Syrii Riad Hijab, a także ekswicepremier Turcji Ali Babacan. Byli także eksministrowie: spraw zagranicznych Hiszpanii Miquel Angel Moratinos, Francji Hubert Vedrine oraz Serbii Vuk Jeremic (były przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego ONZ), Korei Południowej Jim Sung-Joon i Senegalu szejk Tidiane Gadio, minister sprawiedliwości Indii Ashwani Kumar, handlu Korei Bark Tae ho, finansów i strategii tego samego kraju Hur Kjung-Wook; finansów Rumunii Daniel Dajanu (obecnie członek zarządu Banku Narodowego w Bukareszcie).

Ta bardzo długa wyliczanka, niemal książka telefoniczna, tyle że bez numerów telefonów była niezbędna, aby uprzytomnić Czytelnikom, jak znaczące i szerokie jest spektrum geograficzno-polityczne World Policy Conference. Dlatego warto tam być. Nie tylko po to, aby oficjalnie zabrać głos, ale także ‒ czy może przede wszystkim ‒ aby „robić swoje” na rzecz własnej ojczyzny w kuluarach, bo na tego typu konferencjach tak naprawdę to one są najważniejsze.

Media establishmentu w natarciu

Znaczący był udział mediów globalnych. W agendzie znalazł się „mój” panel z udziałem, poza mną, przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych: Republiki Federalnej Niemiec ‒ Norbert Roettgen oraz Francji Elisabeth Guigou. Moderatorem tego „Trójkąta Weimarskiego” na katarskiej ziemi był szef biura w Londynie „The New York Timesa” Steven Erlanger. Był też reprezentujący „The Economist” John Andrews oraz Jim Hoagland z „The Washington Post”. Warto zwrócić uwagę, że wszystkie te media mają charakter liberalny lub liberalno-lewicowy. Wszystkie w praktyce, także starający nieskutecznie ubierać się w szaty bezstronności brytyjski prestiżowy „The Economist” w amerykańskiej kampanii wyborczej stały się tubą Hilary Clinton. Tym bardziej warto wykorzystać okazję do konfrontowania ich z rzeczywistością społeczno-polityczną, choćby w kontekście Polski. Ilość stereotypów, mitów, półprawd i kłamstw na temat naszego kraju dawno w mediach krajów anglosaskich przekroczyła „barierę dźwięku”. Trzeba wszakże przyznać, że media w USA i Wielkiej Brytanii są i tak w tej kwestii mniej agresywne niż te niemieckie. W tych nad Renem i Szprewą od początku powstania rządu Prawa i Sprawiedliwościukazało się już dobrze ponad 1000 (sic!) publikacji atakujących Polskę.

Warto też podkreślić silną i dość naturalną, skoro głównym sprawcą konferencji jest Francuz Thierry de Montbrial, obecność mediów znad Sekwany. Moderatorami byli np. znany dziennikarz i korespondent wojenny „Le Figaro” Renaud Girard czy szefowa działu zagranicznego „Les Echos”, Virginie Robert. Ale choćby w specjalnej debacie na temat terroryzmu wziął udział szef Al Arab News Channel z Arabii Saudyjskiej Jamal Khashoggi. Skądinąd towarzyszył mu tam jedyny rosyjski akcent podczas całej trzydniowej World Policy Conference czyli Siergiej Karaganow, związany z Putinem honorowy przewodniczący rzekomo pozarządowej Rady Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Rosji. Publicznie nie krył zresztą swojego niezadowolenia z powodu obowiązującej w Katarze prohibicji… Nikogo wszak tym nie zaskoczył. W panelu tym jako pierwszy zabrał głos szef centrum antyterrorystycznego ONZ Jehangir Khan, a o doświadczeniach Indii w walce z terroryzmem opowiadał gubernator stanu Zachodni Bengal Mayankote Kelath Narayanan.

Globalizacja i lobbing…

Dodajmy też bardzo mocny komponent dyplomatyczny, reprezentowany przez ważnych ‒ bo w ważnych krajach rezydujących ‒ ambasadorów najistotniejszych państw. Na liście dyplomatów są, m.in: ambasador Francji w USA Francois Bujon de l’Estang; były ambasador Wielkiej Brytanii w USA, członek Izby Lordów, John Kerr; były ambasador Japonii w USA Ichiro Fujisaki. Ten mocny „komponent” dyplomatów przez lata akredytowanych w Waszyngtonie był oczywisty: wszyscy oni wzięli udział w debacie zatytułowanej nieco przewrotnie „Post-American Election”.

Trzeba odnotować aktywną obecność ‒ prowadzenie dwóch debat ‒ byłego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (a wcześniej szefa Banku Narodowego Francji) Jeana-Claude’a Tricheta. Speakerem był również główny negocjator umowy handlowej Unia Europejska ‒ Korea Południowa, obecnie sherpaprzy szczytach G-20 Lee Hye-Min. Skądinąd Azja, rosnąca światowa siła w wymiarze przecież nie tylko gospodarczym, ale i politycznym miała bardzo silną reprezentację, zarówno gdy chodzi o szefów koncernów, jak i dyplomatów, naukowców i w jakiejś mierze polityków.

No, właśnie. Tego typu konferencje zawsze ściągają przedstawicieli globalnych czy międzynarodowych korporacji, które mniej lub bardziej (rola kuluarów) starają się o kontakty z czołowymi politykami i urzędnikami (zarówno na szczeblu poszczególnych krajów, jak i organizacji międzynarodowych). Nie będę wymieniał bardzo długiej listy obecnych tam firm, choć niektórzy z nich, zabierając głos, przedstawiali niesłychanie interesujące perspektywy rozwoju techniki, zwłaszcza w zakresie komunikacji międzyludzkiej (np. Francuzi). Nie wymieniam nazw korporacji, aby nie zostać posądzonym o lobbowanie. Odnotuję tylko jakże swojsko brzmiące nazwisko pana Paszkiewicza, wiceprezydenta globalnej korporacji Total, naszego rodaka urodzonego w Argentynie (stąd imię Ladislas, czyli po naszemu Władysław).

Dodać też należy reprezentację międzynarodowych instytucji finansowych jak chociażby Massuda Ahmeda, który zajmuje się w IMF Bliskim Wschodem i Azją Środkową (choć, na miły Bóg, nie wiem co skłoniło szefów IMF, aby do jednego worka wrzucić Izrael z Mongolią i Turkmenistanem?). Dobrze odnotować również aktywną obecność byłego sekretarza generalnego OECD Donalda Johnstona.

Rząd światowy? Bez szans

Tematem tegorocznej WPC w Ad-Dauha (Dosze) było światowe zarządzanie. Pomysł kontrowersyjny, bo w świecie tak różnych interesów realnie myśleć o jednym ośrodku decyzyjnym niesposób. Zwłaszcza w kontekście Brexitu i wyniku wyborów prezydenckich w USA. Gdyby bowiem istniał rząd światowy (niektórzy twierdzą, ze istnieje…) to na pewno byłby przeciwny, tak jak był istniejący przecież światowy establishment -i wyjściu Wielkiej Brytanii z UE, jak i wyborowi Donalda Trumpa na 45. lokatora Białego Domu. Myślę więc, że były premier Turcji Ahmet Davutoglu (jeszcze w tym roku był „numerem dwa” w tym coraz ważniejszym państwie) zupełnie nie miał racji, gdy w swoim wystąpieniu na inaugurację katarskiej konferencji upatrywał szansy w global governance jako instrumencie zapobiegania i rozwiązywania konfliktów. To raczej wishful thinking – myślenie życzeniowe.

Jakie konkluzje płyną z kolejnego szczytu World Policy Conferencew Katarze? Po pierwsze, warto bywać tam, gdzie spotykają się wpływowi ludzie z krzyżujących się, co nieuniknione, środowisk polityki, dyplomacji, światowego ładu (albo nieładu) korporacyjnego, nauki, świata ekspertów i analityków, wreszcie wpływowych mediów. Po drugie obecność taka, w przyszłości, gdy chodzi o stronę polską, musi mieć charakter nie tylko spontaniczny i ograniczony do indywidualnych, „partyzanckich” inicjatyw, ale przemyślany, wcześniej zorganizowany i reprezentatywny dla świata polskiej polityki i polityki i biznesu, zarówno państwowego, jak prywatnego. Warto przygotować się zatem do następnej WPC, która odbędzie się jesienią 2017 roku w Maroku, w historycznym, niepowtarzalnym mieście Marakesz (stąd zresztą obecność na World Policy Conferencew Katarze i to jako jednego z pierwszych mówców Joussefa Amrani, reprezentującego królewski rząd Maroka.). Po trzecie wreszcie, być może warto, aby taką konferencję w przyszłości zorganizować w naszym kraju. Byłaby to bowiem okazja do promocji Polski w świecie, a także zmiany nieprawdziwych, niekorzystnych opinii, które pokutują na świecie, a które są reakcją na powstanie rządu reprezentującego polską rację stanu, a nie będącego „potakiwaczem” wobec bliższych czy dalszych potęg.

Zwiększenie międzynarodowej roli Rzeczpospolitej dokonać się może także, choć może nie głównie, podczas tego typu „szczytów” i konferencji.

*tekst ukazał się w „Gazecie Polskiej Codziennie” (28.11.2016)

28.11.16

Przez Ryszard Czarnecki | Blog

Dla Kataru organizowanie konferencji międzynarodowych to może nie tyle sport narodowy, co powód do prestiżu i zwiększenia roli w polityce międzynarodowej tego małego, ale niezwykle bogatego państwa. W czasie, gdy tam w ostatnich dniach byłem odbywały się aż trzy: World Policy Conference, na którą byłem zaproszony jako mówca, druga na temat terroryzmu i wreszcie seminarium ekspertów NATO. Najważniejszą z nich była ta, której w tym roku motywem przewodnim było „Global Governance” czyli „światowe zarządzanie”. Konferencje z cyklu WPC (World Policy Conference) odbywają się corocznie, zawsze na innym kontynencie. Poprzednia miała miejsce w 2015 roku w Montreux, w Szwajcarii, ale wcześniej gościła ona choćby w Seulu, Paryżu czy – dwukrotnie ‒ w marokańskim Marakeszu. Jej pomysłodawcą i głównym organizatorem jest Thierry de Montbrial, francuski uczony, autor 20 książek, doktor honoris causa 9 uczelni, niegdyś pierwszy dyrektor departamentu polityki planowania MSZ Francji (jeszcze w latach 1970). Konferencje te co roku goszczą polityków z kilku kontynentów, ale też naukowców, ekspertów, menedżerów, biznesmenów, dziennikarzy i specjalistów PR. Zawsze są okazją nie tylko do wymiany poglądów, ale również, a może przede wszystkim do lobbowania interesów własnego kraju przez goszczących tam aktualnych czy byłych premierów czy ministrów.

Być – w interesie Polski

Lista polityków i innych VIPs (skrót od: Very Important Persons), którzy wystąpili w stolicy Kataru, Dosze (arabska nazwa: Ad-Dauha), w hotelu Sheraton jest długa. Są na niej nazwiska zarówno tych, którzy już zapisali swój rozdział w politycznej historii swoich państw i kontynentów, jak i ci, którzy wciąż go zapisują. Do tych ostatnich na pewno należy minister spraw zagranicznych Francji Jean Marc Ayrault, premier Kataru szejk Abdullah bin Naser bin Khalifa Al-Thani czy główny negocjator Palestyny w rozmowach na temat niepodległości tego narodu Saeb Erekat albo specjalny wysłannik Pekinu na Bliski Wschód Ksiao-szeng Gong. Do tych pierwszych zaliczyć trzeba byłych premierów, a byli nimi: Australii Kevin Ruud, Turcji (jeszcze w tym roku) Ahmet Davutoglu, Finlandii Mari Kiviniemi – obecnie pełniąca funkcję zastępcy sekretarza generalnego OECD; Syrii Riad Hijab, a także ekswicepremier Turcji Ali Babacan. Byli także eksministrowie: spraw zagranicznych Hiszpanii Miquel Angel Moratinos, Francji Hubert Vedrine oraz Serbii Vuk Jeremic (były przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego ONZ), Korei Południowej Jim Sung-Joon i Senegalu szejk Tidiane Gadio, minister sprawiedliwości Indii Ashwani Kumar, handlu Korei Bark Tae ho, finansów i strategii tego samego kraju Hur Kjung-Wook; finansów Rumunii Daniel Dajanu (obecnie członek zarządu Banku Narodowego w Bukareszcie).

Ta bardzo długa wyliczanka, niemal książka telefoniczna, tyle że bez numerów telefonów była niezbędna, aby uprzytomnić Czytelnikom, jak znaczące i szerokie jest spektrum geograficzno-polityczne World Policy Conference. Dlatego warto tam być. Nie tylko po to, aby oficjalnie zabrać głos, ale także ‒ czy może przede wszystkim ‒ aby „robić swoje” na rzecz własnej ojczyzny w kuluarach, bo na tego typu konferencjach tak naprawdę to one są najważniejsze.

Media establishmentu w natarciu

Znaczący był udział mediów globalnych. W agendzie znalazł się „mój” panel z udziałem, poza mną, przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych: Republiki Federalnej Niemiec ‒ Norbert Roettgen oraz Francji Elisabeth Guigou. Moderatorem tego „Trójkąta Weimarskiego” na katarskiej ziemi był szef biura w Londynie „The New York Timesa” Steven Erlanger. Był też reprezentujący „The Economist” John Andrews oraz Jim Hoagland z „The Washington Post”. Warto zwrócić uwagę, że wszystkie te media mają charakter liberalny lub liberalno-lewicowy. Wszystkie w praktyce, także starający nieskutecznie ubierać się w szaty bezstronności brytyjski prestiżowy „The Economist” w amerykańskiej kampanii wyborczej stały się tubą Hilary Clinton. Tym bardziej warto wykorzystać okazję do konfrontowania ich z rzeczywistością społeczno-polityczną, choćby w kontekście Polski. Ilość stereotypów, mitów, półprawd i kłamstw na temat naszego kraju dawno w mediach krajów anglosaskich przekroczyła „barierę dźwięku”. Trzeba wszakże przyznać, że media w USA i Wielkiej Brytanii są i tak w tej kwestii mniej agresywne niż te niemieckie. W tych nad Renem i Szprewą od początku powstania rządu Prawa i Sprawiedliwości ukazało się już dobrze ponad 1000 (sic!) publikacji atakujących Polskę.

Warto też podkreślić silną i dość naturalną, skoro głównym sprawcą konferencji jest Francuz Thierry de Montbrial, obecność mediów znad Sekwany. Moderatorami byli np. znany dziennikarz i korespondent wojenny „Le Figaro” Renaud Girard czy szefowa działu zagranicznego „Les Echos”, Virginie Robert. Ale choćby w specjalnej debacie na temat terroryzmu wziął udział szef Al Arab News Channel z Arabii Saudyjskiej Jamal Khashoggi. Skądinąd towarzyszył mu tam jedyny rosyjski akcent podczas całej trzydniowej World Policy Conference czyli Siergiej Karaganow, związany z Putinem honorowy przewodniczący rzekomo pozarządowej Rady Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Rosji. Publicznie nie krył zresztą swojego niezadowolenia z powodu obowiązującej w Katarze prohibicji… Nikogo wszak tym nie zaskoczył. W panelu tym jako pierwszy zabrał głos szef centrum antyterrorystycznego ONZ Jehangir Khan, a o doświadczeniach Indii w walce z terroryzmem opowiadał gubernator stanu Zachodni Bengal Mayankote Kelath Narayanan.

Globalizacja i lobbing…

Dodajmy też bardzo mocny komponent dyplomatyczny, reprezentowany przez ważnych ‒ bo w ważnych krajach rezydujących ‒ ambasadorów najistotniejszych państw. Na liście dyplomatów są, m.in: ambasador Francji w USA Francois Bujon de l’Estang; były ambasador Wielkiej Brytanii w USA, członek Izby Lordów, John Kerr; były ambasador Japonii w USA Ichiro Fujisaki. Ten mocny „komponent” dyplomatów przez lata akredytowanych w Waszyngtonie był oczywisty: wszyscy oni wzięli udział w debacie zatytułowanej nieco przewrotnie „Post-American Election”.

Trzeba odnotować aktywną obecność ‒ prowadzenie dwóch debat ‒ byłego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (a wcześniej szefa Banku Narodowego Francji) Jeana-Claude’a Tricheta. Speakerem był również główny negocjator umowy handlowej Unia Europejska ‒ Korea Południowa, obecnie sherpa przy szczytach G-20 Lee Hye-Min. Skądinąd Azja, rosnąca światowa siła w wymiarze przecież nie tylko gospodarczym, ale i politycznym miała bardzo silną reprezentację, zarówno gdy chodzi o szefów koncernów, jak i dyplomatów, naukowców i w jakiejś mierze polityków.

No, właśnie. Tego typu konferencje zawsze ściągają przedstawicieli globalnych czy międzynarodowych korporacji, które mniej lub bardziej (rola kuluarów) starają się o kontakty z czołowymi politykami i urzędnikami (zarówno na szczeblu poszczególnych krajów, jak i organizacji międzynarodowych). Nie będę wymieniał bardzo długiej listy obecnych tam firm, choć niektórzy z nich, zabierając głos, przedstawiali niesłychanie interesujące perspektywy rozwoju techniki, zwłaszcza w zakresie komunikacji międzyludzkiej (np. Francuzi). Nie wymieniam nazw korporacji, aby nie zostać posądzonym o lobbowanie. Odnotuję tylko jakże swojsko brzmiące nazwisko pana Paszkiewicza, wiceprezydenta globalnej korporacji Total, naszego rodaka urodzonego w Argentynie (stąd imię Ladislas, czyli po naszemu Władysław).

Dodać też należy reprezentację międzynarodowych instytucji finansowych jak chociażby Massuda Ahmeda, który zajmuje się w IMF Bliskim Wschodem i Azją Środkową (choć, na miły Bóg, nie wiem co skłoniło szefów IMF, aby do jednego worka wrzucić Izrael z Mongolią i Turkmenistanem?). Dobrze odnotować również aktywną obecność byłego sekretarza generalnego OECD Donalda Johnstona.

Rząd światowy? Bez szans

Tematem tegorocznej WPC w Ad-Dauha (Dosze) było światowe zarządzanie. Pomysł kontrowersyjny, bo w świecie tak różnych interesów realnie myśleć o jednym ośrodku decyzyjnym niesposób. Zwłaszcza w kontekście Brexitu i wyniku wyborów prezydenckich w USA. Gdyby bowiem istniał rząd światowy (niektórzy twierdzą, ze istnieje…) to na pewno byłby przeciwny, tak jak był istniejący przecież światowy establishment -i wyjściu Wielkiej Brytanii z UE, jak i wyborowi Donalda Trumpa na 45. lokatora Białego Domu. Myślę więc, że były premier Turcji Ahmet Davutoglu (jeszcze w tym roku był „numerem dwa” w tym coraz ważniejszym państwie) zupełnie nie miał racji, gdy w swoim wystąpieniu na inaugurację katarskiej konferencji upatrywał szansy w global governance jako instrumencie zapobiegania i rozwiązywania konfliktów. To raczej wishful thinking – myślenie życzeniowe.

Jakie konkluzje płyną z kolejnego szczytu World Policy Conference w Katarze? Po pierwsze, warto bywać tam, gdzie spotykają się wpływowi ludzie z krzyżujących się, co nieuniknione, środowisk polityki, dyplomacji, światowego ładu (albo nieładu) korporacyjnego, nauki, świata ekspertów i analityków, wreszcie wpływowych mediów. Po drugie obecność taka, w przyszłości, gdy chodzi o stronę polską, musi mieć charakter nie tylko spontaniczny i ograniczony do indywidualnych, „partyzanckich” inicjatyw, ale przemyślany, wcześniej zorganizowany i reprezentatywny dla świata polskiej polityki i polityki i biznesu, zarówno państwowego, jak prywatnego. Warto przygotować się zatem do następnej WPC, która odbędzie się jesienią 2017 roku w Maroku, w historycznym, niepowtarzalnym mieście Marakesz (stąd zresztą obecność na World Policy Conference w Katarze i to jako jednego z pierwszych mówców Joussefa Amrani, reprezentującego królewski rząd Maroka.). Po trzecie wreszcie, być może warto, aby taką konferencję w przyszłości zorganizować w naszym kraju. Byłaby to bowiem okazja do promocji Polski w świecie, a także zmiany nieprawdziwych, niekorzystnych opinii, które pokutują na świecie, a które są reakcją na powstanie rządu reprezentującego polską rację stanu, a nie będącego „potakiwaczem” wobec bliższych czy dalszych potęg.

Zwiększenie międzynarodowej roli Rzeczpospolitej dokonać się może także, choć może nie głównie, podczas tego typu „szczytów” i konferencji.

*tekst ukazał się w „Gazecie Polskiej Codziennie” (28.11.2016)

26.11.16

NOUVELLE ERE. Avec le Brexit, la surprise du 8 novembre, et un paysage général qui épouse les vœux du Kremlin, s’ouvre une nouvelle ère où le retour aux souverainetés concurrence l’idée même de gouvernance mondiale. Comme chaque semaine, Michel Scott, éditorialiste à TF1, vous livre son regard sur l’actualité internationale.

C’est la vertu de ce genre de forum : la World Policy Conférence initiée il y a dix ans par Thierry de Montbrial (président de l’Institut Français des Relations Internationales), s’est toujours donnée pour objectif de décrypter le dessous des cartes, de repérer les stratégies géopolitiques dans un monde en mutation, de faire de la prospective. Tout cela grâce à un panel très relevé d’experts, diplomates, universitaires ou conseillers gouvernementaux des cinq continents. Or cette année a été marquée par deux nouveautés : la tenue de la conférence à Doha au Qatar, et surtout, la soudaine imprévisibilité justement de l’ordre planétaire depuis l’élection de Donald Trump.

Les termes de « fragmentation politique » et de « déglobalisation » ont été avancés. Tous ont insisté sur l’inconnu que représente un Président Trump pour les relations internationales, même si l’idée d’un retour à l’isolationnisme américain a été récusé par certains. Ces derniers parient sur la volonté pragmatique du nouveau locataire de la Maison Blanche, en bon négociateur commercial qu’il est, de simplement repasser les traités en revu à un niveau bilatéral, rien de plus. Mais chacun sent bien qu’avec le Brexit, la surprise du 8 novembre, et un paysage général qui épouse les vœux du Kremlin, s’ouvre une nouvelle ère où le retour aux souverainetés concurrence l’idée même de gouvernance mondiale.

Un aveu, un espoir, une conclusion

Au fil des discussions, j’aurai noté trois choses en particulier : un aveu, un espoir, une conclusion. L’aveu est venu de Sergueï Karaganov, patron du Conseil en charge de la politique extérieure et de défense russe. La rupture de l’ordre mondial, vue de Moscou, date des bombardements sur Belgrade par l’OTAN lors de la guerre au Kosovo en 1999, et peut-être plus anciennement encore de la reconnaissance par les occidentaux de l’indépendance auto-proclamée de la Slovénie et la Croatie mettant fin à l’existence de la Yougoslavie. Dès lors, après le renversement de Kadhafi en 2011, toute l’intervention russe en Syrie aurait pour seul but, non pas de combattre le terrorisme en soi, mais d’envoyer le message suivant : plus aucun gouvernement légitime ne sera dorénavant renversé par la voie des armes. Qu’elles soient celles des F16 ou celles de rebelles djihadistes.

Un même espoir a été formulé curieusement par deux points de vue opposés : celui de Jean-Marc Ayrault et celui d’Ali Babacan, l’ancien vice-premier ministre turc. Il concerne l’Europe. Le premier pense que la rétractation de l’Amérique autour de ses seuls intérêts représente précisément une occasion unique pour l’Europe de se prendre en main, de se reconstruire, politiquement et militairement. Le second, qui a confirmé la poursuite à grande échelle des purges en cours et le rétablissement prochain de la peine de mort dans son pays, a paradoxalement souhaité lui aussi que l’Europe sorte de sa crise existentielle, pour mieux renouer le dialogue avec Ankara lorsque la stabilisation sécuritaire turque serait achevé.

La conclusion est venue d’Hubert Védrine, l’ancien ministre des affaires étrangères. Les « insurrections électorales » dans nos démocraties ont démontré une chose : les peuples y veulent « de l’identité, de la sécurité et de la souveraineté ». Les élites, et plus généralement les « forces de la mondialisation » doivent être plus souples, plus patientes, plus humaines. A défaut de quoi, de l’ordre au chaos, il n’y aura qu’un pas.

Michel SCOTT

25.11.16

By Jim Hoagland

Jim Hoagland is a contributing editor to The Post and a visiting fellow at the Hoover Institution.

DOHA, Qatar

The first glimpses the world has caught of Donald Trump’s America have unsettled allies and encouraged adversaries. Both camps anticipate that they will be dealing with the “Disunited States of America” throughout Trump’s presidency.

That phrase comes from Wang Jisi, a Chinese academic with a bent for straight talk. Trump’s election “was hardly a victory for democracy,” he harrumphed. But it was welcomed by the Chinese people, who gain from the weakening of U.S. moral authority in world affairs and who feel a certain kinship with the New York real estate magnate.

Wang spoke this week at the World Policy Conference, an annual gathering of a hundred or so government officials, international financial experts and other opinion leaders organized by the French Institute of International Relations, a think tank.

The United States’ domineering ways have long been Topic A at international gabfests. But this year there was a plaintive, even elegiac quality to the discussion of “the deeply divided American nation” and its perceived desire to quit trade agreements, wall itself off in a snit of “populist exclusion” and “cowardly look the other way” as Russia commits atrocities in Syria, to choose a few of the complaints registered here.

The delegates seemed to have absorbed the obvious: The strategic retrenchment begun by President Obama will accelerate under Trump’s conflicted leadership and end the post-Vietnam era of active U.S. deployment and leadership abroad centered on the Middle East.

That prospect was a particularly sore spot for the host nation and the dozen other Arab countries represented here. They have long counted on the United States to force Israel into a peace settlement guaranteeing a Palestinian state, and they made sure to mention Trump’s professed desire to bring about the Mother of All Deals on his watch.

But their statements about the future were bleak and offered no evidence that elements Trump would need to make such a deal are present. Neither did the words of the single Israeli speaker, Itamar Rabinovich, the former Israeli ambassador to the United States. When I asked him about the current health of the two-state solution that has been the goal of past U.S.-led negotiations, he offered an endorsement of the idea that had the ring of a man offering condolences to a dying friend.

Saudis complained that Egypt was not offering military help to their floundering war effort in Yemen, in apparent retaliation for Saudi Arabia having cut economic aid. A Palestinian negotiator voiced this lament with what I took to be a tinge of envy: “No Arab government can compete with the promises made by Abu Bakr al-Baghdadi,” leader of the Islamic State.

Usually left unspoken but hanging in the air was the thought: “And you Americans are not doing anything about it.” France’s foreign minister, Jean-Marc Ayrault, used the diplomatic ploy of stating his fears in a positive form: “The Middle East needs a fully engaged, multilateralist United States.” I tried to recollect the last time I had heard that particular desire expressed at the Quai d’Orsay, but I failed to come up with much.

Opinions newsletter

Thought-provoking opinions and commentary, in your inbox daily.

Sign up

It has often been noted that the only thing U.S. allies dislike more than having too much America in their affairs is having too little America. But Trump’s lack of experience and demonstrated feel for the habits of alliance management are seen as new and dangerous for the world. His election marks the end of liberal internationalism as the guiding force of recent history.

Not everyone was plunged into gloom, however. A South Korean businessman, who began his talk by singing several lines from Bob Dylan’s “The Times They Are a Changin’,” noted happily that his company has gained 20 percent in stock market value since Trump’s election. “My company makes bullets” and weapons covered by the Second Amendment, he said.

And the irrepressible Wang, director of the Institute of International and Strategic Studies at Peking University, provided a list of ways in which China preferred candidate Trump to Hillary Clinton.

“He liked protectionism, and resisted globalization ,” he said. “Many Chinese see advantages for us in protecting manufacturing now. He appealed to aging blue-collar workers, an important segment of our population. He has made a lot of money, which Chinese admire. And he praises Vladimir Putin, who is the most popular foreign leader in China.”

And then this, which I could only take as a personal dart thrown at an American journalist: “Few Chinese read the American media, and they were the only ones who thought Trump would lose. Chinese who did not follow American media believed he would win and cheered him on.”

25.11.16

Jim Hoagland is a contributing editor to The Post and a visiting fellow at the Hoover Institution. DOHA, Qatar The first glimpses the world has caught of Donald Trump’s America have unsettled allies and encouraged adversaries. Both camps anticipate that they will be dealing with the “Disunited States of America” throughout Trump’s presidency. That phrase comes from Wang Jisi, a Chinese academic with a bent for straight talk. Trump’s election “was hardly a victory for democracy,” he harrumphed. But it was welcomed by the Chinese people, who gain from the weakening of U.S. moral authority in world affairs and who feel a certain kinship with the New York real estate magnate. Wang spoke this week at the World Policy Conference, an annual gathering of a hundred or so government officials, international financial experts and other opinion leaders organized by the French Institute of International Relations, a think tank. The United States’ domineering ways have long been Topic A at international gabfests. But this year there was a plaintive, even elegiac quality to the discussion of “the deeply divided American nation” and its perceived desire to quit trade agreements, wall itself off in a snit of “populist exclusion” and “cowardly look the other way” as Russia commits atrocities in Syria, to choose a few of the complaints registered here. The delegates seemed to have absorbed the obvious: The strategic retrenchment begun by President Obama will accelerate under Trump’s conflicted leadership and end the post-Vietnam era of active U.S. deployment and leadership… more detail

25.11.16

DOHA, de notre envoyé spécial Michel TOUMA | OLJ

Le terrorisme international, plus précisément le jihadisme islamique (qu’il soit sunnite ou chiite), est devenu ces dernières années l’une des principales préoccupations des instances régionales et internationales. Le sujet a fait l’objet d’une importante table ronde à la 9e session de la Conférence (annuelle) sur le gouvernance mondiale (World Policy Conference, WPC), dont les travaux s’étendent sur trois jours à Doha, au Qatar, à l’initiative de l’Institut français des relations internationales, Ifri (voir L’Orient-Le Jour des lundi 21, mardi 22 et jeudi 24 novembre).

Le thème du terrorisme étant devenu un leitmotiv mondial qui ouvre la voie à des perceptions et des analyses diversifiées – souvent divergentes et contradictoires –, les responsables de l’Ifri ont prévu pour le débat portant sur cette question un panel « pluraliste », regroupant des personnalités venant d’horizons très différents, en l’occurrence : Jehangir Khan, directeur de l’équipe spéciale de lutte contre le terrorisme (CTITF) et du centre des Nations unies pour la lutte contre le terrorisme (UNCCT) au sein du département des affaires politiques (DAP) du secrétariat général de l’Onu ; Sergei Karaganov, président honoraire du Présidium du conseil en charge de la politique extérieure et de défense en Russie ; Mayankote Kelath Narayanan, ancien gouverneur de l’État du Bengale occidental en Inde ; le journaliste saoudien Jamal Khashoggi, directeur général de la Arab News Channel (Arabie saoudite) ; et Wang Jisi, président de l’Institut des études stratégiques et internationales de l’université de Pékin.

Pour compléter le caractère pluriel du débat, la table ronde était modérée par Justin Vaïsse, directeur du Centre d’analyse, de prévision et de stratégie au ministère français des Affaires étrangères.
Le responsable russe a établi d’entrée de jeu la distinction entre deux types de terrorisme : les attaques ponctuelles, qui augmentent de plus en plus dans le monde, notamment au Moyen-Orient et en Europe, et le terrorisme orchestré par des organisations qui s’emploient à occuper des territoires et des pays. « Le premier genre requiert une coopération étroite entre les organismes sécuritaires », a déclaré Sergei Karaganov, qui a relevé que d’une manière générale le terrorisme est dû souvent à l’injustice, au malaise social et aux effets du changement climatique, notamment sur la production de produits alimentaires. Quant au second type de terrorisme, tel que celui pratiqué par les talibans ou el-Qaëda à titre d’exemple, il est stimulé par les interférences étrangères, « qui doivent donc cesser car elles mènent au désastre ». Le responsable russe a ajouté que « la Russie est intervenue en Syrie pour maintes raisons, dont la volonté de détruire les organisations terroristes à la source, avant qu’elles ne nous atteignent ».

Affirmant que la politique russe a pour but d’établir la stabilité en éradiquant l’idéologie de « ceux qui ont pris les armes pour détruire l’autre », Sergei Karaganov a souligné qu’il faut « abolir le jeu géopolitique lorsqu’il s’agit de combattre les organisations terroristes comme Daech, et il faut soutenir les États en place qui sont vulnérables ».

 

(Lire aussi : Le régime Assad vivement stigmatisé au cours des séances de la WPC à Doha)

 

Tsunami jihadiste

L’ancien gouverneur de l’État du Bengale occidental a noté pour sa part que l’État islamique et el-Qaëda « sont en train de rétablir des contacts avec d’autres organisations terroristes ». « Les deux constituent une sorte de tsunami jihadiste qui mobilise des jeunes en colère », relève-t-il, avant d’ajouter : « Pour gagner une guerre, il faut savoir connaître son ennemi. Pour lutter contre le terrorisme, il faut comprendre comment ce terrorisme s’est développé, notamment avec la guerre en Afghanistan qui a été un tournant avec l’émergence de la ferveur islamique et le jihadisme islamique mondial (…). L’idéologie de l’État islamique n’est pas différente de celle d’el-Qaëda, sauf que l’EI cherche à contrôler un territoire. »

 

Le point de vue saoudien

Notre confrère d’Arabie saoudite a affirmé de son côté que l’avenir du monde arabe ne saurait être à l’image de l’État islamique. « L’avenir du monde arabe est à l’image du printemps arabe et des rassemblements dont a été le théâtre la place Tahrir », a souligné Jamal Khashoggi, qui a ajouté que « le chaos qui sévit en Syrie et en Libye est dû à la tyrannie des régimes qui ont suscité l’émergence d’organisations telles que Daech ». Le journaliste saoudien a d’autre part dénoncé la passivité à l’égard de « l’expansionnisme iranien dans la région et la présence des organisations chiites radicales qui ne diffèrent pas beaucoup des organisations radicales telles que Daech ».
M. Khashoggi a mis l’accent à ce propos sur la nécessité de « s’attaquer à la source du mal ». « Nous ne pouvons pas soutenir des tyrans comme Bachar el-Assad et Ali Abdallah Saleh qui ne sont nullement la solution mais qui constituent au contraire la cause du problème. »

Le professeur universitaire de Pékin a, quant à lui, déploré le mutisme observé au sujet « des activités terroristes en Chine ». « Des terroristes se sont rendus de Chine en Thaïlande, puis en Syrie, pour rejoindre el-Qaëda », a indiqué Wang Jisi, qui a relevé que, pour contribuer à la lutte contre le terrorisme, la Chine octroie des aides aux victimes.
Dernier à prendre la parole, le responsable onusien a souligné que le secrétariat général de l’Onu a prôné des plans de développement pour éradiquer le terrorisme. « Le terrorisme n’est pas un problème d’ordre sécuritaire, mais plutôt politique », a déclaré Jehangir Khan, qui a appelé à une solution inclusive visant à s’attaquer à la pauvreté et à apporter l’assistance nécessaire aux victimes.

 

Observations française et libanaise

Au terme de l’exposé des intervenants, le directeur du Centre d’analyse, de prévision et de stratégie au Quai d’Orsay, Justin Vaïsse, a commenté les propos tenus par le responsable russe Sergei Karaganov, soulignant, en s’adressant à ce dernier, qu’à Alep, « moins de 10 pour cent des combattants sont jihadistes, soit moins de 500 jihadistes sur plus de 5 000 combattants ». Et M. Vaïsse d’ajouter : « Je ne suis pas certain que le régime de Bachar el-Assad soit légitime. »
L’homme d’affaires libanais Riad Tabet, membre de la délégation libanaise à la conférence, a rebondi sur ce dernier point, se demandant si les Nations unies pouvaient reconnaître la légitimité d’un régime qui massacre son propre peuple. La question de M. Tabet n’a pas trouvé de réponse directe de la part du responsable onusien présent. Quant au délégué russe, il a souligné que son pays est intervenu en Syrie non pas pour défendre Bachar el-Assad, mais « pour le respect de la souveraineté, de manière à ne pas réitérer l’expérience de Belgrade »…

24.11.16

Michel TOUMA (à Doha) | OLJ

Une conférence internationale sur la gouvernance mondiale ne pouvait pas, en toute logique, ne pas plancher sur le dossier du terrorisme international et de la situation explosive au Moyen-Orient. Au cours de deux tables rondes, des intervenants de différents horizons se sont ainsi penchés sur ces thèmes au cours de la 9e session annuelle de la World Policy Conference (WPC) qui s’est tenue pendant trois jours, du 20 au 22 novembre, à l’hôtel Sheraton de Doha, au Qatar, à l’initiative de l’Institut français des relations internationales, IFRI (voir L’Orient-Le Jour des lundi 21 et mardi 22 novembre).

Ce rendez-vous annuel organisé sous l’impulsion du président et fondateur de l’IFRI, Thierry de Montbrial, permet à plus d’une centaine d’éminentes personnalités du monde politique, économique, académique, des affaires et de la presse, venant des quatre coins de la planète, de débattre des grands sujets à caractère stratégique qui marquent les développements dans le monde dans les différents domaines de l’actualité.
Au cours du débat portant sur l’avenir du Moyen-Orient, un dénominateur commun s’est dégagé des discussions entre les intervenants : une stigmatisation du régime de Bachar el-Assad, et l’importance d’une action multilatérale globale qui devrait s’attaquer aux racines profondes des problèmes auxquels est confronté le M-O afin de trouver une issue aux crises qui secouent la région.

« Le futur est certes encore imprévisible, mais face aux défis actuels, nous devons coopérer tous ensemble », a notamment souligné Youssef Amrani, membre du cabinet royal au Maroc, qui a mis l’accent sur la nécessité de « ne pas occulter les menaces qui planent sur l’Afrique du Nord ». Il a appelé dans ce cadre à « détruire l’extrémisme » et à « œuvrer en vue de trouver une alternative au radicalisme », ce qui nécessite, précise-t-il, de « travailler sur les mentalités » et d’induire « une stratégie inclusive », dans le respect du pluralisme.

Saëb Erakat, négociateur en chef au nom de l’Autorité palestinienne, a abondé dans le même sens, appelant à « redéfinir notre système éducatif et à défendre le droit de la femme », d’autant que « nous faisons face à une culture de la haine ». Dans son exposé critique de la situation présente au Moyen-Orient, le responsable palestinien a par ailleurs déploré que pour certaines parties internationales, Bachar el-Assad est considéré comme « un bon ou un mauvais dictateur suivant les circonstances ». « Ce double jeu doit cesser », a-t-il notamment déclaré.

L’ancien Premier ministre syrien

Riad Hijab, ancien Premier ministre syrien qui a abandonné son poste en 2012, fuyant la Syrie pour rejoindre l’opposition, a rebondi sur la situation dans son pays, soulignant qu’il ne s’agit plus de lutter contre le régime Assad « qui a perdu le contrôle d’une bonne partie de la Syrie ». « La lutte revêt désormais un caractère existentiel », a relevé M. Hijab qui a dénoncé à cet égard la présence sur le territoire syrien de « dizaines de milices confessionnelles et sectaires étrangères ». Stigmatisant les exactions du régime contre la population civile, l’ancien Premier ministre syrien a abondé dans le même sens que les autres intervenants, affirmant que la lutte contre le terrorisme doit être « une lutte globale ».

Rappelant que le président Barack Obama a clairement souligné que « Bachar el-Assad a perdu sa légitimité » du fait des massacres qu’il a perpétrés contre son propre peuple, Riad Hijab s’est prononcé pour la mise en place d’un « gouvernement transitoire qui ne devrait pas englober ceux qui ont commis des massacres, dont notamment Bachar el-Assad ». L’objectif qui devrait être atteint, a relevé l’ancien Premier ministre syrien, est d’aboutir à un système politique pluraliste.
Déplorant la passivité de l’administration américaine à l’égard de la guerre en Syrie et des massacres perpétrés par le régime Assad, Riad Hijab a stigmatisé la politique de veto pratiquée par la Russie, précisant que Moscou a usé à cinq reprises de son droit de veto à l’Onu afin de bloquer des résolutions sur la guerre syrienne.

L’ancien ministre espagnol des Affaires étrangères, Miguel Angel Moratinos, a tenu des propos plus nuancés, appelant à l’instauration d’un cessez-le-feu durable en Syrie et déplorant le fait que la communauté internationale « n’agit pas suffisamment pour faire face au monde nouveau » auquel nous sommes confrontés. « Le 11/9 (les attaques contre New York et le Pentagone) et le 9/11 (l’élection de Donald Trump) montrent que nous sommes entrés dans un nouveau monde », a déclaré M. Moratinos qui a affirmé que la véritable stabilité au Moyen-Orient passe par le règlement du problème israélo-palestinien. Et l’ancien chef de la diplomatie espagnole d’appeler les pays arabes et l’Union européenne à prendre l’initiative de proposer un plan de paix, sans attendre les États-Unis à ce propos.

Itamar Rabinovich

Ancien ambassadeur d’Israël à Washington et actuellement président de l’Institut d’Israël, basé à Washington, Itamar Rabinovich a rappelé dans ce cadre que lui-même, de concert avec Saëb Erakat, avait longtemps lutté pour l’adoption de la solution des deux États pour régler le conflit israélo-palestinien. Analysant la situation au Moyen-Orient, M. Rabinovich a relevé qu’au XXe siècle, la Turquie et l’Iran ne comptaient pas parmi les acteurs politiques au M-O, ce qui n’est plus le cas actuellement. « Ce facteur doit être pris en considération », a déclaré l’ancien ambassadeur d’Israël qui a ajouté sur ce plan que la conjoncture dans la région devrait être examinée aussi en ayant à l’esprit qu’il existe six États dans la région dont les fondements ont été détruits, en l’occurrence la Syrie, l’Irak, la Libye, le Yémen, le Soudan et le Liban. « Le défi est d’édifier des États stables dans ces pays », a souligné M. Rabinovich qui a affirmé sur un autre plan que « l’avenir du Hezbollah dépend du sort de la Syrie, d’où le fait que l’Iran s’investit beaucoup en Syrie ».
Le président (saoudien) du Centre de recherche du Golfe (Gulf Research Center), Abdulaziz Othman bin Sager, a dénoncé de son côté la tentative de « détruire l’identité et l’appartenance arabes au profit de structures confessionnelles ». Le responsable saoudien a déclaré dans ce cadre que le printemps arabe a été exploité pour implanter des milices étrangères et faciliter les ingérences non arabes.
En conclusion, le responsables saoudien a affirmé, comme les autres intervenants, que le terrorisme constitue une menace pour tous les pays et nécessite ainsi une coopération globale de toutes les parties concernées.

23.11.16

Paweł Kowal

Epoka po komunizmie zmieniła świat nie tylko dlatego, że poddał się Związek Sowiecki, a Stany Zjednoczone i Europa Zachodnia doszły do szczytu potęgi.

Nawet nie tylko z powodu Solidarności i upadku muru w Berlinie. Nie byłoby gwiezdnego czasu po komunizmie, naszej belle epoque, bez wielkiego skoku technologii. Bez internetu, telefonii komórkowej (Michaił Gorbaczow zdążył ją wypróbować), bez wielkich telewizji informacyjnych. To te zjawiska wspólnie dały pożądany efekt, tak samo jak 500 lat wcześniej wielkie odkrycia geograficzne osiągnęły synergię z wynalezieniem druku.

Dzisiaj już wiemy, że znów szykuje się wielki przełom. Znowu wielka polityka zbiega się z wielkimi zmianami technologicznymi. Z jednej strony przez Zachód przechodzi pochód populistów: że w dzisiejszym kształcie może nie przetrwać Unia Europejska, a polityka USA może się bardzo zmienić. W opinii obserwatorów prezydent Trump przynajmniej w pierwszej kadencji będzie realizował swoje zapowiedzi, to oznacza poważne zmiany w Europie, szczególnie w naszych stronach. Pełna niewiadomych jest polityka Władimira Putina, a nawet wyniki wyborów w Niemczech i we Francji w przyszłym roku. O tym przez kilka dni rozmawiali uczestnicy dorocznego spotkania World Policy Conference organizowanego przez think tank IFRI. Swoją drogą może czas już, by takie spotkanie odbyło się w Polsce?

Co wynika z tegorocznej konferencji, która zakończyła się w Katarze? Po pierwsze – że nie cały świat żyje tymi problemami, przez które nie może spać Zachód. Nasze problemy dotykają wszystkich, ale znacznie mniej niż przed dekadami. Po drugie, o Wielkiej Zmianie zadecydują wielkie wynalazki, które obejmą oddziaływaniem całe narody. Sztuczna inteligencja, tani grafen, możliwość błyskawicznego przemieszczania się między metropoliami z prędkością odrzutowca, w specjalnych tunelach, zdalne samochody (zapowiadane już przez Stanisława Lema), całkowicie spersonalizowana diagnostyka medyczna? Wszystkie te rzeczy czekają gdzieś w laboratoriach na dalszą obróbkę lub wprowadzenie w życie. Nie wiadomo, czy wszystko to się ziści, ale wystarczy tylko kilka wielkich korekt na miarę wprowadzenia internetu i świat będzie inny niezależnie od woli Putina, Trumpa czy Unii Europejskiej. Kiedy Thierry de Montbrial, francuski intelektualista, politolog z wyjątkowym, bo także politechnicznym wykształceniem, prowokacyjnie pyta w Dausze, czy za 100 lat zasiedlimy Marsa, dotyka istoty sprawy. Można powiedzieć, że pyta o to, czy dramatycznie szybki rozwój nauki posłuży człowiekowi, czy skończy się wielką awanturą i wojną, która nauczy świat pokory.

23.11.16

QNA/Doha

Qatar believes in dialogue as the principal method in handling issues and disputes, and the ideal means of exchanging views in global political challenges, HE the Minister of State for Foreign Affairs Sultan bin Saad al-Muraikhi has said.
Addressing the 9th World Policy Conference, currently underway in Doha, the minister said the current global challenges are getting more complex every day, requiring more collective co-operation so as to achieve global peace.
The minister added that Qatar is an advocate of peace and believes in bringing people together regardless of their race, beliefs, languages and culture.
He said that people are all partners in the ownership of the planet and to protect it by tackling challenges and coming up with solutions and building human values.
The risks of instability and the absence of law anywhere affect states and societies, he said, adding that the effects of political conflicts and disputes as well extremism and the absence of the rule of law are no longer exclusive to a single place or culture.
HE al-Muraikhi said Qatar has worked through mediation to achieve stability in several areas of the world where conflicts and disputes are present.
Qatar has offered aid to countries going through post-conflict transitional periods and supported reform in many countries out of the belief that reconciliation and national settlements are the way towards stability and paving the way for the rule of law, he said.
The political instability in the Arab world is a source of concern for Qatar, the minister said, adding that the reasons differ from one country to another. He noted that the rule of law is always absent wherever there are ethnic or sectarian conflicts, extremist groups, tribal fanaticism, terrorism, and wars.
He said that whole nations get destroyed and peoples displaced, and hence, they flee under pressure to other areas such as Europe, creating other problems rather than solving the main one.
HE al-Muraikhi said that the absence of a solution to the Palestinian issue since 1948 did not make Palestinian refugees forget about their villages and cities, stressing that it is about time the international society recognises the right of an independent Palestinian state to exist with Jerusalem as its capital.
The 68-year-old conflict in Palestine is legal in nature, the minister said, adding that Israel continues to refuse to listen to international law and implement several Security Council resolutions. The consequent Israeli governments opted to use force and violence against the Palestinian people instead of addressing their legitimate demands that are backed by the international law.
As for Yemen, the Qatari minister said a coup occurred there against a legitimate elected government, which also means the issue is legal in nature, while the current war would have never happened if those who carried out the coup hadn’t violated the law that compels all sides to respect the legitimate government.
In Syria, al-Muraikhi said, peaceful demonstrations calling for reform and basic freedoms have turned into full-fledged war for five years because the regime refused to respect its own laws and human rights by listening to the demands of the people, opting instead to use military force against peaceful protesters.
The situation in all these countries as well as others calls for a review to the global stance towards them and whether enough has been done to stop the destruction and bring hope and stability back to these people, the minister said.
He added that the law has been violated in each of these cases, resulting in chaos, which can only be stopped through comprehensive national settlement and restoring the rule of law.
The minister of state for foreign affairs said that the political chaos that is created by some regional and international powers have led to the erosion of the sovereignty of weak states and their inability to defend the citizen’s right to a decent living. That is what is really happening in Iraq, Syria, Yemen, Libya and Palestine, and others, al-Muraikhi said.

23.11.16

The Real Academia de Ciencias Económicas y Financieras of Spain (RACEF) has participated in the World Policy Conference, that has held its ninth edition in Doha (Qatar) between 20 and 22 November. His Vice-President, Lorenzo Gascón has participated in a conference attended also by former Minister of Algeria and Correspondent Academician of the RACEF Mohamed Laichouibi.

Organized by the Institut Français de Relations Internationales, this edition was attended by personalities such as the Prime Minister of Qatar, Sheik Abdullah bin Naser bin Khalifa Al Thani; The Minister of Public Health of Qatar, Sheikh Mohamed bin Hamad Al Thani; The Minister of Foreign Affairs and Cooperation of Spain Miguel Ángel Moratinos; or the President of the European Central Bank Jean-Claude Trichet, among other prominent international figures of politics or business. The sessions were led by the founder and president of the Institut Français de Relations Internationales and Correspondent Academician for France of the RACEF Thierry de Montbrial.

23.11.16

La Real Academia de Ciencias Económicas y Financieras (RACEF) ha participado en la World Policy Conference, que ha celebrado su novena edición en Doha (Qatar) entre el 20 y el 22 de noviembre. Su Vicepresidente, Lorenzo Gascón ha asistido participado en unas jornadas a las que también ha asistido el Ex Ministro de Argelia y Académico Correspondiente de la RACEF Mohamed Laichouibi.

Organizada por el Institut Français de Relations Internationales, esta edición ha contado con la presencia de personalidades como el Primer Ministro de Qatar, el jeque Abdulá bin Naser bin Jalifa Al Thani; el Ministro de Sanidad de Qatar, el Jeque Mohamed bin Hamad Al Thani; el Exministro de Asuntos Exteriores y Cooperación de España Miguel Ángel Moratinos; o el Expresidente del Banco Central Europeo Jean-Claude Trichet, entre otras destacadas figuras internacionales de la política o los negocios. Las sesiones estuvieron dirigidas por el fundador y presidente del Institut Français de Relations Internationales y Académico Correspondiente para Francia de la RACEF Thierry de Montbrial.

22.11.16

http://www.sciencesetavenir.fr/videos/energie-commerce-et-terrorisme-les-derniers-themes-abordes-a-la-world-policy-conference_8qsvfv

Dernière journée de la World Policy Conference à Doha. L’énérgie, le commerce international et la lutte contre le terrorisme ont été au centre des débats.

22.11.16

În perioada 20-23 noiembrie se desfăşoară, la Doha, în Qatar, cea de-a lX-a ediție a World Policy Conference.

În fiecare an, la acest eveniment participă sute de personalități din întreaga lume (șefi de stat, premieri, miniștri, diplomați, bancheri, academicieni, profesori, șefi de mari companii, ziariști etc). La această ediție s-au discutat teme de mare actualitate: America după alegerea lui Trump, UK după Brexit, Rolul Turciei în Europa după puciul eșuat, Viitorul Orientului Mijlociu, Africa – noul El Dorado al secolului XXI, Viitorul Uniunii Europene, Combaterea Terorismului, Noile schimbări în economia globală, Criza hidrocarburilor, Sănatate și Educație etc.

Comandat de ALDE Brașov. Editat de SC ABC Medianet Galaxy SRL Cod unic AEP 11160008

22.11.16

Remus Borza, alaturi de Thierry de Montbrial, academician francez, presedinte al Institutului Francez de Relatii Internationale, presedinte al World Policy Conference, membru al Comitetului Director al Grupului Bilderberg

In perioada 20-23 noiembrie se desfasoara, la Doha, in Qatar, cea de-a lX-a editie a World Policy Conference.

In fiecare an, la acest eveniment participa sute de personalitati din intreaga lume (sefi de stat, premieri, ministri, diplomati, bancheri, academicieni, profesori, …citeste toata stirea

Sursa: News Brasov

22.11.16

À l’occasion de la World Policy Conference, tenue cette année à Doha au Qatar (20-22 novembre), le Docteur Cheikh Tidiane Gadio, Président de l’IPS, et Nathalie Delapalme, Directrice exécutive à la Fondation Mo Ibrahim, ont co-animé un Panel sur « Sécurité et développement économique en Afrique ».

La « World Policy Conference », un rendez-vous annuel initié, depuis 9 ans par Thierry de Montbrial, Président de l’IFRI, réunit des experts de haut niveau et des membres d’instituts académiques et des leaders de Think Tank de référence de tous les continents pour faire le point sur l’état du monde et proposer des perspectives.

Dr. Gadio, seul panéliste originaire de l’Afrique sub-saharienne, a séduit les participants, selon un communiqué parvenu à notre rédaction, par une analyse et des propositions loin de la langue de bois et appelant sans ambages à une rupture paradigmatique urgente sur les questions de sécurité et de développement en Afrique.

Selon le Président de L’IPS, l’Afrique, en ayant refusé la vision et le plaidoyer panafricanistes de Nkrumah et de Cheikh Anta, n’a tout simplement « pas de stratégie » et a inscrit son action dans  l’errance, le tâtonnement et l’éternel recommencement.

Un coup c’est le brillant « Plan de Lagos », le lendemain c’est le « Traité d’Abuja », le surlendemain c’est « la vision et les missions de l’Union africaine », sitôt supplanté par le Nepad, lui même bousculé par le bouquet (final?) qu’est le fameux « Agenda 2063 » qui choisit d’inscrire l’urgence des grands ensembles et de la Renaissance africaine dans un incroyable et long processus de 50 ans. Ce dernier plan, déjà concurrencé par la fièvre épidémique des « Plans émergents » individuels, souvent irréalistes et solidement ancrés dans la poursuite suicidaire des « chevauchées individuelles pour un échec collectif », contient un aveu de taille: ce que la Corée du Sud a réalisé en 2 décennies l’Afrique s’engage à le faire en …100 ans.

Le Docteur Gadio a rappelé que ce pays asiatique qui était au niveau du Sénégal et du Ghana en 1960 a, aujourd’hui, un PIB équivalent à celui des 25 pays d’Afrique regroupés dans le marché du Nord-est et du Sud du continent.

Au total a-t-il conclu ce chapitre, parmi  les 54 pays de l’Afrique hyper-balkanisée (et en voie de balkanisation continue), que lèvent le doigt ceux qui ont réussi les fondamentaux du développement: agriculture, éducation santé, infrastructures et embryon d’industrialisation!

Par ailleurs, Il a déploré la faiblesse des réponses africaines aux défis sécuritaires et la résistance, au nom d’une souveraineté factice et très relative, à la mutualisation des forces et des compétences pour aider « l’Afrique à défendre l’Afrique », « l’Afrique à protéger l’Afrique ». Face au carré infernal des Shebabs en Somalie et au Kenya, Daesh en Libye et en Egypte, Aqmi au Mali et dans le Sahel et Boko Haram au Nigeria et dans le BASSIN du Lac Tchad, le danger de déménager l’épicentre du terrorisme mondial en Afrique est loin d’être une vue de l’esprit. 22 pays du continent sont désormais directement affectés par le fléau du Terrorisme et les métastases continuent!!!

Seul le Tchad, avec son engagement sans réserve au Mali, au Nigeria, au Cameroun et au Niger, a été à la hauteur des urgences sécuritaires mais à quel prix. Puisque à force de se projeter avec ses ressources limitées sur plusieurs théâtres d’opérations, ce pays sahélien, qui subit gravement la chute brutale des cours du baril fait face maintenant à une très difficile situation économique. Parmi ceux qui ont bénéficié de la sollicitude du Tchad, puissances régionales et surtout les organisations internationales en charge de la sécurité internationale, qui a réellement mis la main à la poche en guise de solidarité réciproque avec le Tchad?

Le Président de l’IPS a conclu sa contribution, selon le document, en lançant un appel pour un sursaut africain dans une perspective fédéraliste et dans le cadre de regroupements régionaux forts, intégrés au plan économique et politique, capables demain d’être des interlocuteurs crédibles et respectés dans un monde des « global players » comme la Chine, les USA, l’Inde, le Canada, l’Europe unie et le Brésil…

22.11.16

Click to watch the World Policy Conference TV’s interview with the Executive Chairman and CEO of Global Movement of Moderates Foundation, Dato’ Dr Nasharudin Mat Isa

22.11.16

DOHA, de notre envoyé spécial Michel TOUMA | OLJ

Les perspectives d’avenir de l’Union européenne ; les retombées de l’élection présidentielle américaine ; la lutte contre le terrorisme ; la conquête de l’espace, sous l’angle de la grande aventure technologique et du défi pour la gouvernance ; la stabilité politique et économique de l’Asie de l’Est ; ainsi que trois ateliers de travail parallèles portant sur les thèmes « Finance et économie », « Énergie et climat », « la Chine en transition » : tel était le programme particulièrement dense, très diversifié et d’une haute portée stratégique qui a meublé la deuxième journée de la Conférence internationale sur la gouvernance mondiale (« World Policy Conference », WPC), qui se tient depuis dimanche dernier à l’hôtel Sheraton de Doha, au Qatar, à l’initiative de l’Institut français des relations internationales (Ifri, dirigé par Thierry de Montbrial). Une centaine d’éminentes personnalités du monde politique, économique, académique, des affaires et de la presse, venant des quatre coins du monde, se penchent pendant trois jours sur les grands dossiers qui ont un impact sur les impératifs d’une bonne gouvernance mondiale dans différents domaines d’activité. Les travaux de cette 9e session de la WPC s’achèveront aujourd’hui, mardi.

L’un des thèmes débattus au cours de la journée d’hier a porté sur les tenants et les aboutissants ainsi que sur l’impact possible de l’élection de Donald Trump à la présidence des États-Unis. Cette question a été au centre d’une table ronde modérée par Jim Hoagland, conseiller de la rédaction du Washington Post.
Premier à intervenir dans le cadre de ce panel, l’ancien ambassadeur de France à Washington, François Bujon de l’Estang, actuellement président de FBE International Consultants, a d’abord analysé succinctement les facteurs qui ont pavé la voie à l’élection de Donald Trump, relevant à ce propos que le nouveau chef de la Maison-Blanche a principalement œuvré à capitaliser sur le vote des électeurs blancs qui ont un ressentiment à l’égard de la mondialisation parce qu’ils s’en sentent exclus.

« Ces électeurs blancs répugnent à voter traditionnellement, mais Trump a réussi à les mobiliser et il a bâti sa campagne sur leur colère vis-à-vis de l’establishment et de la mondialisation, indique l’ancien ambassadeur de France. Par contre, Hillary Clinton a axé sa campagne sur les jeunes, les femmes et les minorités, mais, en fin de parcours, elle a obtenu dix millions de voix de moins que Barack Obama à la dernière élection présidentielle. Hillary Clinton aurait peut-être été une bonne présidente des États-Unis, mais elle était une mauvaise candidate. Elle incarnait tout ce que le gros des électeurs blancs rejettent. »

L’élection du candidat républicain a mis en relief, à l’évidence, la profonde division de la société américaine et du Parti républicain lui-même, et elle a été accueillie avec surprise et beaucoup de réserves en Europe, relève François Bujon de l’Estang qui indique que les Européens souhaitaient une victoire de Hillary Clinton. « Les Européens, précise l’ancien ambassadeur français, n’étaient pas très à l’aise avec l’administration du président Obama et avaient bon espoir qu’avec Hillary Clinton, les relations des États-Unis avec l’Europe allaient se réchauffer. L’Europe a en effet été gênée par le mandat de Barack Obama. Celui-ci n’a en effet aucune racine européenne, il est originaire d’Afrique et se désintéressait de l’Europe durant son premier mandat. Les Européens n’étaient donc pas très confortables avec lui. »

Il reste que, pour le diplomate français, l’élection de Donald Trump suscite beaucoup d’inquiétudes en Europe pour de multiples raisons. Sur le plan macroéconomique, d’abord, si le nouveau président américain se lance, comme il l’a dit, dans une politique de développement, à grande échelle, des infrastructures, cela risquerait de relancer l’inflation et donc de provoquer une augmentation des taux d’intérêt, ce qui porterait préjudice aux Européens, précise Bujon de l’Estang qui ajoute dans ce cadre que le problème des échanges commerciaux constitue également une source d’inquiétude pour l’Europe, Trump ayant mené campagne ouvertement contre la politique de libre-échange, ce qui laisse planer le risque d’une relance de l’isolationnisme.

Autre source de préoccupation pour les dirigeants européens, ajoute le diplomate français : la possibilité que « l’effet Trump » ait un impact sur la série d’échéances électorales cruciales, prévues en Europe dans les prochains mois, à commencer par l’élection du 4 décembre en Autriche, où le candidat d’extrême droite est en bonne position, en passant aussi par les scrutins présidentiel et législatif en France et les élections en Allemagne, en 2017.

L’impact vu d’Asie

Ces appréhensions ne sont toutefois pas partagées par l’ancien ambassadeur du Japon aux États-Unis, Ichiro Fujisaki, qui estime que la relation de Washington avec l’Asie ne va pas fondamentalement changer après l’élection de Trump. Les États-Unis ont besoin d’alliés, souligne-t-il, et de ce fait, que ce soit avec les pays d’Asie ou même avec l’Otan, il ne faut pas s’attendre à des bouleversements notables. Certes, précise l’ancien ambassadeur du Japon, le partage des responsabilités et les contributions financières en matière de politique de défense pourraient être renégociés, mais cela n’affectera pas les relations dans le fond, ajoute Ichiro Fujisaki, qui affirme que le système international « ne risque pas de s’effondrer ».

Cet optimisme ne semble pas totalement partagé par le président-directeur général du groupe Poongsan, de la République de Corée du Sud, Jin Roy-ryu, qui relève la vague de changements perceptible un peu partout dans le monde, soulignant notamment que l’élection de Donald Trump a révélé que le peuple américain aspirait à un changement et a exprimé par ce vote sa colère face aux disparités socio-économiques provoquées par la mondialisation. Estimant que l’on assistera sous l’impulsion du président Trump à un passage d’une politique libérale à une politique plus conservatrice, le responsable coréen a souligné qu’à son avis, des « ajustements » seront apportés aux accords conclus par les États-Unis avec certains pays. Quant à la question de la présence militaire américaine à l’étranger, Jin Roy-ryu indique que, vraisemblablement, le nouveau chef de la Maison-Blanche demandera au Japon et aux membres de l’Otan de participer davantage au financement du système de défense occidentale.

Contribution libanaise aux ateliers de travail

Parallèlement aux grands dossiers politiques à caractère stratégique, la WPC planche également sur des questions non politiques tout aussi vitales en termes de gouvernance mondiale. L’un des ateliers de travail organisés hier dans ce cadre avait pour thème « Finance et économie ». Le Liban était présent à cette séance en la personne du premier vice-gouverneur de la Banque du Liban, Raëd Charafeddine, qui a présenté un exposé axé sur « le pont entre la finance et l’économie ».

M. Charafeddine a souligné à ce propos qu’après la crise internationale de 2008, les Banques centrales dans le monde ont connu une certaine mutation dans leur rôle qui est passé de celui d’un simple régulateur supervisant le secteur financier à celui d’un acteur économique en bonne et due forme. « Les Banques centrales n’ont plus uniquement pour tâche de préserver la stabilité financière et de mettre en application les standards internationaux, mais elles ont désormais pour mission de développer des politiques monétaires non conventionnelles pour stimuler leur économie, a indiqué le premier vice-gouverneur de la BDL. La création d’emplois, la croissance économique et le développement social sont devenus ainsi les nouvelles priorités des Banques centrales. »

Évoquant le cas spécifique de la BDL, M. Charafeddine a souligné que la Banque centrale libanaise a été à l’avant-garde de cette nouvelle approche, la loi l’ayant mandaté de préserver la monnaie ainsi que la stabilité économique. « Au cours des deux dernières décennies, a-t-il précisé sur ce plan, la BDL n’a épargné aucun effort pour garantir la résilience et la réussite du secteur bancaire libanais qui constitue l’épine dorsale de l’économie libanaise (…). Plus récemment, dans un contexte de marasme économique dû à des tensions locales et régionales, provoquées notamment par les retombées de la crise syrienne sur l’économie libanaise, la BDL a lancé en 2013 sa première mesure incitative, et, à la lumière des résultats palpables obtenus, elle a renouvelé cette mesure incitative pendant trois années consécutives, à raison d’un milliard de dollars par an en moyenne. Ces crédits incitatifs, accordés par le biais du secteur bancaire, ont joué un rôle-clé dans la stimulation de divers secteurs de l’économie libanaise : soutien aux secteurs traditionnels ; développement des ressources humaines par le biais de l’éducation, de la recherche et de l’innovation ; soutien à la classe moyenne grâce aux crédits au logement et sauvegarde de l’environnement. »

M. Charafeddine a également indiqué que la BDL a autorisé les banques à participer, pour la première fois, au capital des start-up, ce qui a eu pour effet d’accroître de manière exponentielle le nombre de start-up. Enfin, le premier vice-gouverneur de la BDL a fait état de la récente opération d’ingénierie financière, lancée par la BDL pour accroître ses réserves en devises étrangères, ce qui a permis d’attirer plusieurs milliards de dollars au Liban et de porter ses avoirs en devises à un niveau record de 41 milliards de dollars. Du même coup, la balance des paiements, qui marquait un déficit de 1,7 milliard de dollars en mai 2016, a enregistré un excédent de 555 millions de dollars en septembre 2016, a relevé en conclusion Raëd Charafeddine devant l’auditoire d’experts arabes, occidentaux et asiatiques.

22.11.16

Jean-Yves Le Gall, Président du CNES, est intervenu lundi 21 novembre, lors de la neuvième édition de la World Policy Conférence qui se tient à Doha (Qatar) du dimanche 20 au mardi 22 novembre, lors d’une séance plénière sur le thème « Space as a Major Technological and Governance Adventure ».

Fondée en 2008, la World Policy Conference (WPC) est une organisation indépendante qui a pour objectif de contribuer à améliorer la gouvernance dans tous ses aspects, afin de promouvoir un monde plus ouvert, plus prospère, plus juste et respectueux de la diversité des États et des nations. Sa réunion annuelle, de dimension humaine, rassemble des personnalités de haut niveau originaires des cinq continents, dirigeants politiques et économiques, représentants de la société civile, chercheurs et journalistes, dans un climat de confiance et un esprit de tolérance, pour réfléchir, débattre et proposer des solutions constructives aux grands enjeux régionaux et internationaux.

Lundi 21 novembre, Jean-Yves Le Gall, Président du CNES, est intervenu sur le sujet « Space as a Major Technological and Governance Adventure ». Il a rappelé le rôle de l’espace dans la vie de tout un chacun et a développé les cinq domaines d’intervention du CNES : Ariane, les sciences, l’observation, les télécommunications et la défense.

Il est revenu sur les changements profonds que connait actuellement le secteur spatial avec d’une part, l’émergence de nouvelles puissances spatiales qui se distinguent par l’importance et la diversité de leurs efforts et d’autre part, l’apparition du NewSpace aux États-Unis, qui met en œuvre de nouveaux acteurs et de nouvelles activités avec des méthodes et des approches innovantes.

Enfin, il a précisé les trois défis majeurs à relever. Tout d’abord, celui de l’innovation qui devient juste cruciale dans le contexte décrit précédemment. Ensuite, celui du climat et le rôle des satellites dans la lutte contre le changement climatique, notamment pour mesurer les émissions de gaz à effet de serre et le niveau des eaux ; il a en particulier rappelé que, en plus d’observer 26 des 50 variables climatiques essentielles, les satellites se révèlent être un atout hors normes pour l’étude et la préservation du climat. Enfin, le défi de l’exploration, en particulier de Mars qui devient  « The New Frontier » du secteur avec la multiplication des projets issus des agences spatiales et des industriels historiques de l’espace et où l’Europe est présente avec le projet ExoMars et la participation du CNES à Insight et Mars 2020.

Pour conclure, le Président du CNES a rappelé l’étonnant ratio qui caractérise l’économie du spatial, à savoir que pour un euro investi, 20 euros sont générés. Le spatial est le seul secteur à ce jour à produire autant de retombées économiques, une vraie bonne raison de poursuivre les efforts en sciences, nouvelles technologies et protection du climat, mais aussi d’être l’élément clé du monde multimédia d’aujourd’hui et de le rester.

Désolé, cet article est seulement disponible en English.

22.11.16

http://http://bfmbusiness.bfmtv.com/mediaplayer/video/benaouda-abdeddaim-world-policy-conference-norbert-rottgen-rode-un-discours-de-campagne-de-la-candidate-merkel-2211-887399.html

Après avoir déclaré qu’Angela Merkel se présentera pour un 4ème mandat, Norbert Röttgen s’est rendu à Doha à l’occasion du World Policy Conference. Alors que le but de son déplacement était de débattre sur l’avenir de l’UE, c’est aussi l’occasion pour lui de prononcer un discours de campagne pour la chancelière allemande. Comment compte-t-il s’y prendre ? – Good Morning Business, du mardi 22 novembre 2016, sur BFM Business.